( 385 ) 



Scheikunde. — De |Heer A. P. N. Franchimont biedt, mede namens 

 den Heer H. Friedmann, eene mededeeling aan over: „De 

 amiden van a en |3 aminojpropionzuur" . 



Voor eenigen tijd werd mij inlichting gevraagd omtrent eene stof 

 in J873 door Baumstark uit sommige urines afgescheiden. Hij 

 beschrijft haar als witte prisma's eenige millimeters lang, niet alleen 

 in vorm maar ook in glans, op hippuurzuur gelijkende. Zij is vrij 

 gemakkelijk oplosbaar in kokend water, moeilijk in koud en in 

 wijngeest, onoplosbaar in absoluten alcohol en in aether ; op 250° ver- 

 hit ondergaat zij geene verandering. Zij is eene neutrale stof, die 

 evenwel met zuren hygroscopische en moeilijk kristalliseerende ver- 

 bindingen aangaat en met kwiknitraat een neerslag geeft. De analyse 

 leidde tot de formule C 8 H 8 O N a . Met salpeterigzuur kreeg hij er 

 een vloeibaar zuur uit en hieruit bereidde hij een zinkzout, dat in 

 zink- en in watergehalte overeenkwam met het zinkzout van vleesch- 

 melkzuur. Dit zinkzout was echter zeer oplosbaar in water en in 

 wijngeest en toch, mede op grond daarvan besloot hij dat het inder- 

 daad vleeschmelkzuurzink • was. Hij toonde verder aan dat onder den 

 invloed van alkaliën één stikstofatoom gemakkelijk in den vorm van 

 ammoniak, het andere in dien van aethylamine gebracht werd, waarbij 

 tevens koolzuur ontstond. 



Hieruit besloot hij dat zijne stof was het amide van a aminopro- 

 pionzuur of, zooals hij het noemde, het diamide van melkzuur. 



Beilstein in zijn handboek geeft als amide van «-aminopropionzuur 

 de stof van Bacmstark, zet er echter een vraagteeken bij en met 

 recht, want Baumstark heeft de conclusie, int zijn analytisch onder- 

 zoek getrokken, willen controleeren, door de diamiden der melkzuren - 

 dus de amiden der aminopropionzuren — synthetisch te maken en met 

 zijne stof uit de urine te vergelijken ; uit die proeven echter trok hij 

 het tegengestelde besluit en verklaarde de voorafgaande conclusie voor 

 on j uist. 



Doch als men de door Baumstark gevolgde synthetische methoden 

 nagaat, dan is het reeds a priori duidelijk, dat hij niet anders dan 

 mengsels kon krijgen, die hij niet gescheiden heeft, maar voor zuivere 

 stoffen schijnt te hebben aangezien, wier eigenschappen geheel andere 

 waren als die zijner stof uit de urine. 



Andererzijds zijn vele, vooral physisehe eigenschappen, zooals 

 smeltpunt, oplosbaarheid, neutraliteit enz. der stof uit de urine niet 

 die welke men met grond mocht verwachten voor de amiden der 

 aminopropionzuren. 



Daar dus geen der amiden van de aminopropionzuren bekend was 



