( 466 ) 



Ik zelf regelde den weerstand in de keten van de therinozuil en las 

 de galvanometeruitwijkingen af. 



Voor stralingsmetingen waren ditmaal de omstandigheden veel 

 gunstiger dan te Karang Sago tijdens de eclips van 1901. Toen was 

 het verschijnsel voortdurend verscholen achter een sluier van vrij 

 ijle maar toch weinig diathermane wolken, die den gansenen hemel 

 bedekten; thans maakten wel is waar dichte wolken de zon nu en 

 dan geheel onzichtbaar, doch tusschen de tijdstippen van het eerste 

 en het vierde contact vertoonde zich het verschijnsel ook een aantal 

 malen in volkomen heldere gedeelten van het uitspansel. De gunstige 

 oogen blikken zijn alle gebruikt, en zoo konden dus van de stralings- 

 kromme enkele stukken met groote scherpte bepaald worden. Nadat 

 de resultaten der 81 waarnemingen in teekening waren gebracht, 

 bleek het mogelijk te zijn, de ontbrekende gedeelten der kromme 

 met veel kans op juistheid aan te vullen. 



Gelukkig behoorde ook het tijdsinterval tusschen het 2e contact 

 en 11 minuten na het 3 e contact tot de gunstige perioden. Maar vóór 

 dien tijd hadden wij een half uur lang geen waarnemingen kunnen doen ; 

 en doordat de opening in de wolken, die de totaliteit voor ons waar- 

 neembaar maakte, onverwacht kwam, ging na het 2 e contact nog 

 wel minstens een minuut verloren met weerstandsregelingen enz. 

 Eerst daarna werd driemaal de straling der corona vergeleken met 

 die van een naburig deel van den hemel ; de hierbij verkregen gal- 

 vanometeruitwijkingen waren 9, 13 en 33 schaaldeeltjes. De op 

 gelijke gevoeligheid herleide uitwijking voor volle zonneschijn be- 

 droeg 1800000 deeltjes. De kleinste stralingsintensiteit die gedu- 

 rende de totale verduistering waargenomen werd bedroeg dus 



& & & 200000 



van de straling der onverduisterde zon, dus ongeveer 2 / 5 van de 

 straling der volle maan. Deze waarde moet als een 

 bovenste grens worden beschouwd voor de warm- 

 testraling, uitgezonden door de corona voor 

 zoover die onbedekt was o p h e t t ij d s t i p d e r c e n- 

 trale verduistering. Immers uit den aard der zaak is de 

 totale coronastraling in het tijdsverloop tusschen het 2 e en 3 e contact 

 veranderlijk, en het is niet zeker, dat de eerste van de drie genoemde 

 waarnemingen betrekking had precies op het midden der verduistering. 

 Omtrent de uitkomst der waarnemingen vóór en na de totaliteit 

 en den vorm van de daaruit afgeleide stralingskromme wordt mede- 

 deeling gedaan in het volledig verslag, dat binnenkort verschijnen 

 zal. Uit de ordinaten der kromme, behoorende bij bepaalde tijdstippen 

 voor welke ook de juiste vorm van het onbedekte deel der zonne- 



