( 480 ) 



moet de C7-ester nog in eenen minder stabielen rhombischen vorm be- 

 staan, de Br- en de ./-esters nog in een minder stabielen monohlienen 

 vorm. In eene der verhandelingen l ) van Brüni wordt een „monokliene" 

 p-Broombenzoëzure Methylenter beschreven door een Italiaansch onder- 

 zoeker, en wel, om eene „isomorfie" te bewijzen niet den analogen 

 p-Nitrobenzoezuren ester. Genoemde metingen staan echter in absoluut 

 geen verband met die, aan het p-Chloorbenzoaat verricht, zoodat 

 deze monokliene vorm in geen geval de bedoelde kan zijn. Trouwens 

 de aldaar gemeten boekwaarden aan het p-Broom-derivaat komen 

 geen van allen overeen met die aan een der door mij gemeten 

 kristallen. Het schijnt mij twijfelachtig', ut' de metingen, in Brüni's 

 verhandeling vermeld, wel juist zijn, - óf dat de onderzoeker i. c. 

 misschien in 't geheel geen p-Broombenzoëzuren Metltylester'mh&aAea. 

 heeft gehad. Alle pogingen, door mij in 't werk gesteld, om van dil 

 lichaam een anderen kristalvorm in handen te krijgen dan den be- 

 schreven rhombischen vorm, bleven vruchteloos, terwijl in de Itali- 

 aansche verhandeling de vermeende „monokliene" vorm als een 

 volkomen stabiele voorgesteld wordt, welke dus doorloopend optreedt. 



Om eene eventueel aanwezige dimorfie dezer lichamen te konsta- 

 teeren, heb ik gebruik gemaakt van Lkhmann's mikroskopische methode, 

 en wel met behulp van het door hem gekonstrueerde kristallisatie- 

 mikroskoop. Echter bleek een positief resultaat in geen dezer geval- 

 len verkregen te kunnen worden. Wel meen ik bij elk dezer drie 

 lichamen twee verschillende wijzen van kristallisatie onder het mikros- 

 koop te kunnen onderscheiden, en wel eenerzijds lange, fijnere 

 naalden, anderzijds parallelogrammatisch begrensde, vlakke naalden, 

 welke hooger interferentiekleuren vertoonden, en die, evenals de 

 eerstgenoemde naalden, normaal op de lengterichting uitdooven. 

 Echter is 't verschil, - - indien 't al aanwezig is, — zóó onduidelijk, 

 dat ik, vooral met het oog op de neiging dezerjiehamen, om hunnen 

 krist&lhabitus onder gevarieerde omstandigheden in zoo hooge mate 

 te veranderen, - - niet durf besluiten tot eene reeds nu vastgestelde 

 dimorfie. Ook proeven met aan den C'/door-estev rijkere of armere 

 mengsels vertoonden dezelfde eigenschappen. Het is dus zeer wel 

 mogelijk, dat men voor elk der drie lichamen twee vormen heeft, 

 bewezen echter is 't niet, en evenmin kon gekonstateerd worden, of 

 bij de gegeven omstandigheden, beide eventueel aanwezige vormen 

 tot elkaar in de verhouding van monotropie of enantiotropie stonden. 



Voorts mogen hier nog enkele korte gegevens omtrent de gehalo- 

 geneerde benzoëzuren meegedeeld worden. 



*) Bruni en Padoa, Gazz. Ghimie. Ital. (1904). 34a. 133—143; Rendic. Lincei 

 (1903) 5a. 12. 348. 



