( 522 ) 



§ 5. Voor wij verder gaan zullen wij de wijze waarop de absorp- 

 tie tot stand komt, nader beschouwen. Dat een weerstand zooals (8), 

 die evenredig met de snelheid van het eleetron zon zijn, werkelijk 

 bestaat, kan bezwaarlijk worden aangenomen. De electronentheorie 

 kent alleen een weerstand waarvan de componenten bij langzame 

 beweging evenredig zijn met de derde differentiaalqnotienten van 

 x, y, z naar den tijd. Wij zullen ons er naderhand van overtuigen 

 dat deze niet toereikend is om de verschijnselen te verklaren ; voor- 

 loopig zien wij er geheel van af. Intusschen ligt een wijze waarop 

 de regelmatige licbttrillingen in een ongeordende warmtebeweging 

 zonden kunnen worden omgezet, zeer voor de hand, wanneer men 

 bij gasvormige lichamen aan de onderlinge botsingen der moleknlen 

 denkt. Plant zich nl. een lichtbundel in het lichaam voort, dan is, 

 zoo lang een molekunl niet tegen een ander botst, het daarin aan- 

 wezige bewegelijke eleetron alleen aan de in den lichtstraal werkende 

 periodieke krachten blootgesteld ; het wordt daardoor in trilling ge- 

 bracht en de amplitudo der beweging kan bij overeenstemming der 

 perioden voortdurend toenemen. Weldra botst echter het molekuul 

 tegen een ander en daarbij kunnen wij ons voorstellen dat de ver- 

 kregen trilling in een geheel andere beweging wordt omgezet. De 

 periodieke krachten in den lichtstraal hebben dan weer tot aan de 

 volgende botsing den tijd om een nieuwe regelmatige trilling aan het 

 eleetron mee te deelen. Het is duidelijk dat op deze wijze evengoed 

 als door een weerstand evenredig met de snelheid bewerkt kan 

 worden dat de amplitudo der in het molekuul opgewekte trilling 

 nooit boven een zekere grens komt. 



Bij het uitwerken van dit denkbeeld zullen wij ons gemakshalve 

 voorstellen dat de molekulen op hunne plaats blijven, en dat hun 

 trillingstoestand door een groot aantal naar de wetten van het toeval 

 verdeelde schokken gestoord wordt. Is A het aantal schokken die 

 in de tijdseenheid aan N molekulen gegeven worden, dan kan men 

 zeggen dat 



N 



A =T 

 de gemiddelde lengte van den tijd is, gedurende welken de trilling 

 in een molekuul ongestoord blijft. Men kan verder aantoonen dat er 

 op een bepaald oogenblik 



N — 

 — e • d& 



T 



molekulen zijn, voor welke de sedert den laatsten schok verloopen 

 tijd tusschen # en d- -\- cld- ligt. 



