( 524) 



Hieruit leiden wij x af door met —e ' tld- te vermenigvuldigen* 



T 



en dan van & = tot # = co te integreeren. Wanneer u een imagi- 

 naire constante is, heeft men 



00 



o 

 zoodat na eenige herleiding 



x j 



o 



« e 



m 



/ 1 \ imn 



(17) 



wordt. 



Vergelijkt men dit met (15), dan ziet men dat tengevolge der 

 schokken de verschijnselen dezelfde zullen zijn alsof er een weer- 

 stand was, bepaald door 



2 m 

 9 = , (18) 



T 



en een elastische kracht, bepaald door den coëfficiënt 



(f)=f + ™, (19) 



Immers, wanneer de elastische kracht de hierdoor aangegeven 



sterkte had, zou volgens (7) de tweede macht van de frequentie der 



1 

 eigen trillingen de waarde n<? -j — - hebben. Dan zou dus (15) in (17j 



overgaan. 



In de eerstvolgende § § zal van den laatsten term in (19) worden 

 afgezien. 



Wat den tijd r betreft, zal het ons bij de bespreking van een 

 bepaald geval blijken dat hij aanmerkelijk korter is dan het gemid- 

 delde tijdsverloop tusschen twee botsingen. Wanneer wij de boven 

 aangegeven opvatting willen handhaven, moeten wij ons dus voor- 

 stellen dat door een of andere werking de regelmatige trillings- 

 toestand in een molekunl gestoord wordt nog voor dat het tegen 

 een ander molekuul botst. Het verdient overigens opmerking dat 

 de voorstelling dat een trilling slechts gedurende een beperkten tijd 

 ongestoord voortduurt, in zekeren zin ook dan van toepassing zou 

 zijn, wanneer er voortdurend een weerstand, evenredig met de snel- 

 heid bestond. Door dien weerstand zou n.1. een eens bestaande 

 trilling worden gedempt, en in een tijd van de orde van grootte 



