( 20 ) 



Met liet oog op liet voorloopig karakter van dit bericht zijn do 

 daarin medegedeelde beschouwingen geenszins in alle bijzonderheden 

 door bewijzen gesteund, maar een meer uitvoerig bericht zal binnen 

 heel korten tijd het licht zien en deze leemte aanvullen. 



Op geringen afstand westelijk van Jogjakarta verheft zich 

 aan den rechteroever der Kali P r o g o een ± 900 M. hoog 

 gebergte met eigenaardige kegelvormige toppen, die reeds uit de 

 verte de aandacht trekken. Dit gebergte eindigt met steden voet aan 

 de Kali Ka mal, een rechter zijrivier van de K. P r o g o, die 

 verderop den naam van Kajangan draagt. Een steil pad leidt 

 langs deze rivier naar boven en verder naar het dorp Djoeng- 

 grangan, dat ongeveer 800 M. hoog aan den voet der zooeven 

 genoemde kegelvormige toppen gelegen is. 



Wanneer men dit pad volgt, ontmoet men tot halfweg Dj oen g- 

 g r a n g a n uitsluitend breeciën van augietandesiet en andesiettuf. 

 Soms is het vulkanische materiaal uitstekend gelaagd en over 't 

 algemeen hellen de lagen naar N of N"W; ze worden door andesiet 

 overdekt, die duidelijk plaatvormig ontwikkeld is en waarvan de 

 platen aanvankelijk konkordant liggen met de lagen der breeciën. 

 Het eruptiefgesteente vormt een kleinen kop, die zich iets boven 

 D j o e n g g r a n g a n verheft en zich tot in de nabijheid van dit 

 dorp uitstrekt. 



Op de andesiet liggen kalksteenen, die bij wijze van een muur 

 naar het O afvallen en waarvan de toppen of kegel- of pyramiden- 

 vormig, soms ook zeer grillig gevormd zijn. Zij sleden het gebergte 

 van Djoenggrangan voor ; ook de Goenoeng Keiier 

 bij Bomaas behoort tot dezelfde formatie. De geheele streek is 

 rijk aan schotel- of ketel- tot trechtervormige dalen van zeer verschil- 

 lende grootte, aan wier bodem het water door een opening in den 

 grond zakt, teneinde hier zijnen weg te vervolgen en eerst aan den 

 steden buitenmuur van het kalkgebergte weer als beken voor den 

 dag te komen. Aan de oppervlakte ontbreekt het stroomend water ; 

 wij hebben dus met eene, ook uit den G. S e w o e bekende, harst- 

 formatie te doen en de zooeven genoemde dalen zijn dolienen. 



De streek is echter slechts in geringe mate „verkarstet", want de 

 geheele smalle hoogvlakte, waarop de kalkbergen als het ware opgezet 

 zijn, is haast onafgebroken met een dikken verweringsbodem bedekt 

 en de bergen zelf zijn in hoofdzaak dicht begroeid. Het ontbreekt ook 

 aan eigenlijke „karrenfelder", hoewel hier en daar aan de hellingen 

 een begin van karrenvorming te zien is. Puinkegels en met scher\en 

 bedekte velden zijn er evenmin. Dit is gemakkelijk te verklaren 

 doordat de kalk mergelachtig is en bij de verwering een groot over- 



