( 56) 



van bet isokaneelzuur van Erlenmeyer. In petroleumaether en ook 

 in gewonen aether was het gemakkelijk oplosbaar. De stof werd 

 in een weinig aether opgelost en deze oplossing in een glazen schaal 

 uitgegoten, waardoor het zuur in mooie kristallen uitkristalliseerde. 



Na 17 ochtenden belichten, in de volle zon, werd onderzocht welke 

 verandering was ingetreden. 



Dat de stof niet dezelfde was gebleven, was duidelijk te zien, 

 daar zij uit een geheel ondoorschijnende massa bestond, terwijl de 

 oorspronkelijke kristallen mooi doorschijnend waren. 



Zij vertoonde geen zuiver smeltpunt ; bij 95° werd zij iets week 

 om bij ongeveer 165° geheel te smelten. In aether loste slechts een 

 deel op. Het onopgeloste smolt even boven 200° (/J-truxillzuur smelt 

 bij 206°). In ammoniak opgelost gaf het met barium chloride een sterk 

 neerslag. Het zuur hieruit afgezonderd smolt bij 206°; het smeltpunt 

 bleef, na vermenging met fï-truxillzuur, uit de cocazuren afgezonderd, 

 onveranderd. 



Uit de aetherische oplossing werd nog een hoeveelheid ji-truxill- 

 zuur verkregen en verder «-truxillzuur, gewoon kaneelzuur en een 

 spoor olie. Allokaneelzuur werd niet gevonden. 



In 't geheel werden verkregen 0.64 gr. /3-truxillzuur, 0/1 gr. 

 a-truxillzuur en 0.2 gr. kaneelzuur. Het n-truxillzuur is naar alle 

 waarschijnlijkheid uit het gewone kaneelzuur ontstaan. Of het 

 ^-truxillzuur uit 2 moleculen allokaneelzuur of uit één molecule allo- 

 en één molecule gewoon kaneelzuur (uit allokaneelzuur gevormd) 

 ontstaat, zal nagegaan worden. 



Physiologie. De Heer G. Grijns, Correspondent der Afdeeling 



te Weltevreden, zendt eene mededeeling in : „Het doorlating, s- 

 vermogen van onder phi/slologische voorwaarden verkeerende bloed- 

 lichaampjes in liet byzonder voor alkall- en aardall-allmetalen." 



De Heeren Hamburger en Bubanovic verwijten mij in hun mede- 

 deeling in de zitting van 25 Februari, dat ik in mijn kritiek (Zit- 

 tingsverslag 24 Sept. lil 10 bl. 476) geen rekening gehouden zou 

 hebben met het teit, dat bij het toevoegen van water of NaCl het 

 oorspronkelijk volume weer voor de analysen gebruikt werd. Deze 

 beschuldiging nu is onjuist. De heeren H. en B. schreven in hunne 

 mededeeling van 25 Juni 1910 bl. 217 : „Om dit op doelmatige 

 wijze te bereiken, werd een zekere hoeveelheid bloed gecentrifugeerd, 

 het serum voor een deel verwijderd, met de nood/ge hoeveelheid Na Cl 

 of water vermengd, om daarna met het oorspronkelijke bloedresidu te 



