( 118 ) 



De warme bron Roemërëga afwaarts aan de Pentoe, welke zich 

 door thans nog slechts flauwe, eenigszins zwavelig riekende dampen 

 als oude solfatare te kennen geeft, ligt weer vlak aan het Pentoe-bed. 



Volgens de Sarasin's moet ook aan den Sempoe nog een tweede 

 solfatare aanwezig zijn, noord van de centrale verheffing en dus 

 ook hier binnen den ringwal. Of zij ook vlak aan de beek, dus 

 hier de Masem, ligt is mij niet bekend. Dat dit echter bij al de drie 

 besproken sol fataren het geval is, moet toch wel iets meer dan 

 bloot toeval zijn, en duidt m. i. aan dat de eigenlijke zetel der 

 werking, waarvan de sol fataren de uiting zijn, zeer dicht onder de 

 oppervlakte moet liggen, om op de plaatselijke verschillen zoo plaat- 

 selijk te kunnen reageeren. 



Ter hoogte der solfatare van 1901 wordt de ringvlakte van den 

 Rindengan onderbroken door een steilflankigen heuvelrug, om de 

 daarop aangetroffen groep van blokken, een opvallend verschijnsel 

 in de omgeving van enkel gruis en kleine lapilli, vermoedelijk een 

 ondergedekte oude bloklava-stroom, uit of aan den voet van den 

 Sopoetan-kegel te voorschijn gekomen en radiaal naar den ringwal 

 toe voortgeschoven. Hierboven (blz. 114) is reeds aangeduid dat in 

 de onmiddellijke nabijheid zulk een langzame eruptie in 1906 en 

 1907 in eenigszins gewijzigden vorm zich heeft herhaald. De omvang- 

 rijke eruptief-massa welke daarbij is te voorschijn gekomen, is op 

 het kaartje, naar aanwijzingen van Dr. Schoch, ingeschetst. In het 

 tweede gedeelte zal hierop nader worden teruggekomen. 



De solfatare ligt juist daar waar de bedoelde heuvelrug tegen de 

 Pentoe eindigt. Van de beek-geul, welke niet breeder en dieper zal 

 zijn dan twee meter, is de linkerrand thans nog slechts moeielijk te 

 herkennen; die geul-wand gaat nu geleidelijk over in den daarboven 

 aansluitenden heuvelvoet door de gelijkmatige bedekking met modder 

 door de solfatare uitgeworpen. Dit glooiende modderveld had een 

 eigenaardig parallel gestreept uiterlijk door de afwaartsloopende rillen, 

 welke de regens er in hebben uitgespoeld tot op het onder gedekte 

 Sopoetan-gruis. 



De solfatare zelf, een poel naar schatting drie tot vier meter wijd, 

 destijds in een toestand van hevig koken, ligt in een steilwandig 

 gat dat bij de eerste damp- of modder-doorbraken moet zijn ontstaan, 

 sedert door nastorting aan de hooge zijde zich had vergroot en 

 tijdens ons bezoek aan den rand ongeveer twaalf meter wijd zal 

 geweest zijn. Er was geen denken aan in dit gat en tot vlak aan 

 de heete kolk te komen. Wat hier aan maten is gegeven zijn dan 

 ook slechts ruwe schattingen. Staande op den rand was ik niet 

 in staat me volledig rekenschap te geven van wat er in die kolk 



- 



