( 131 ) 



Plantkunde. De Heer Went biedt een mededeeling aan van den 

 Heer W. Docters van Leeuwen en Mevrouw J. Docters van 

 Leecwen — Reynvaan : „Over de verspreiding der zaden van enkele 

 Dischidia-soorten door middel van een miersoort: Iridomyrmex 

 myrmecodiae Emery." 



(Mede aangeboden door den Heer G. A. Pekelharing). 



Schimper l ) heeft in zijn bekend werk over Amerikaansche epi- 

 pliyten, deze planten in een aantal groepen verdeeld, die zich van 

 elkander onderscheiden door de wijze waarop hun zaden verspreid 

 worden. Het is duidelijk dat het voor deze planten noodzakelijk is, 

 dat de zaden terecht komen op die plaatsen, waar de volwassen 

 planten gewoonlijk groeien. De zaden van epiphyten kunnen zoowel 

 door middel van vruclitetende dieren, als door middel van den wind 

 verspreid worden. De vertegenwoordigers der eerste groep zijn 

 gekenmerkt door het bezit van eetbare deelen aan vruchten of zaden. 

 Verschillende vertegenwoordigers van deze groep kent men o.a. uit 

 de families der Rubiaceae, Melastomaceae en Artocarpeae. De wind 

 kan de zaden verspreiden, wanneer ze zeer licht zijn, zooals b.v. 

 bij de Orchidaceae het geval is, maar ook de sporen der epiphyfisehe 

 Lycopodiaceae en Filicinae worden op lnchtstroomen van boom tot 

 boom gedragen. Andere planten bezitten zaden voorzien van een 

 inrichting om te kunnen blijven zweven, zooals de vertegenwoor- 

 digers der Gesneraceae en der Asclepiadaceae. 



Zeer bekende epiphyten tot de laatste familie behoorende zijn de 

 verschillende Dischidia-soorten. waarvan vooral D. Rafilesiana reeds 

 in verschillende werken besproken is. Sedert wij in Java aangekomen 

 zijn, zijn wij telkens in de gelegenheid geweest deze plant hetzij op 

 haar oorspronkelijke standplaats, hetzij in onzen tuin te onderzoeken. 

 Niet alleen D. Rafflesiana maar ook D. collyris en nog meer D. mim- 

 mularia zijn in de directe omgeving van onze tegenwoordige verblijf- 

 plaats bijzonder algemeen. Op de heuvels in den omtrek van Semarang, 

 d. i. op de laatste uitloopers van den berg Oengaran zijn de talrijke 

 Mangifera's en Tectona's dikwijls geheel behangen met deze epiphyten. 

 Ook in de djattibosschen van Mankang, Djerakah, Tempoeran en 

 Kedoeng Djattie vindt men deze planten bij duizenden. Reeds een 

 jaar of drie geleden, toen wij deze planten voor het eerst in het 

 bosch van Tempoeran in het wild vonden, merkten wij op, dat de 

 door deze Dischidia's begroeide boomen vol zaten met een kleine, 

 donker gekleurde miersoort. De diertjes krioelen bij de minste aan- 



b A. F. W. Schimper. Die epiphytisehe Vegetation Amerikas. Rot. Mitt. a. d. 

 Tropen. Jena 1888. 



