( 135 ) 



den wind wegdrijven. Zoodra nu een zaadje tegen een boom bleef 

 kleven, op een plaats, waar mieren rondliepen, kwamen deze 

 spoedig van allerlei kanten in grooten getale aan. De kleine mieren 

 zijn niet in staat het zaad zelf beet te pakken. Zij trekken aan de 

 haren van het pappus. Onder deze haren vindt men twee soorten : 

 een groot aantal lange, die gemakkelijk en een kleiner aantal kortere, 

 die niet gemakkelijk afbreken. Eerst worden de lange breekbare 

 haren afgetrokken, doordat de mieren deze met hun kaken beet- 

 pakken en in alle richtingen eraan trekken. Spoedig wordt nn verder 

 het zaad door een klein aantal mieren weggesleept, men ziet het 

 dan tusschen de bladeren en stengels der reeds aanwezige Dischidia's 

 verdwijnen. Zijn er geen Dischidia's in de buurt dan worden de 

 zaden in de spleten van de schors getrokken en daarna verder ver- 

 voerd. Daar de mieren hun gangen zoowel onder als boven in den 

 boom maken, ziet men de kiemplanten ook op allerlei plaatsen ont- 

 staan. De jonge fraai groene kiemplanten van D. Rafflesiana vindt 

 men overal. In den eersten tijd groeien zij langzaam voort, maar zoo- 

 dra zij wat grooter geworden zijn, ontwikkelen zich lange, sterk 

 heliotropische, slingerende stengels, waaraan zich weinig bladeren 

 ontwikkelen. Op deze wijze groeit de plant spoedig naar de hoogere 

 gedeelten van den boom, waar zij, zooals bekend is, bij voorkeur 

 leeft. D. nummularia en ook collyris tieren echter even welig in 

 de schaduw. 



De mieren bouwen op dergelijke begroeide boomen bij voorkeur 

 hun nesten tusschen de Dischidia's in. De wortels van deze planten 

 verspreiden zich dan door den wand van de gangen en de nesten en 

 vormen soms dichte netwerken. 



Wij komen dus tot de volgende conclusies : 



1°. dat de kiemplanten, welke zonder meer op de boomen ont- 

 kiemen, een kwijnend bestaan lijden. 



2°. dat men de gezonde kiemplanten moet zoeken in de gangen 

 of nesten van een bepaalde miersoort. 



3°. dat deze mieren de zaden wegsiepen. 



4°. dat de verspreiding van D. Rafflesiana en nummularia (boven- 

 dien ook van D. collyris, waarvan wij het wegsiepen der zaden nog 

 niet hebben waargenomen) overeenkomt met de verbreiding van een 

 miersoort. In de omstreken van Kediri, Semarang, Djerakah, Mang- 

 kang, Kedoeng Djattie, Tempoeran, Pekalongan en Koeripan is het 

 de Iridomyrmex myrmecodiae Emery. Het is natuurlijk best mogelijk 

 dat op andere plaatsen een andere miersoort de rol van bovenge- 

 noemde mier overneemt. 



10* 



