( 176 ) 



tusschen de prikkeling en het verschijnen der eerste waarneem- 

 bare contractie aanmerkelijk korter bevonden dan bij de 

 proeven van Helmholtz. Bij deze bedroeg dit latente stadium, 

 als de spier onbelast was, gemiddeld 0,01 sec: bij de waar- 

 nemingen van Place wisselde het in dat geval tusschen 0,004 

 en 0,006 sec. Zoo rees bij hem de vraag ot' wellicht onder 

 geschikte omstandigheden het latente stadium nog korter zou 

 kunnen worden, of zelfs geheel zou kunnen verdwijnen. Hij 

 wijst erop dat dit met de hem ten dienste staande hulpmiddelen 

 niet kan worden uitgemaakt. Maar, zegt hij, „het is te wachten 

 dat (men met) eene fijnere methode, bij voorbeeld met behulp 

 van het licht, voor den duur der latente periode eene gerin- 

 gere waarde vinden zal", eene voorspelling die door de veel 

 latere onderzoekingen van Burdon Sanderson en door die van 

 Koranyi en Vaz bewaarheid is geworden. 



Na zijne promotie was Place een drietal jaren assistent van 

 Heynsiüs in het physiologisch laboratorium te Leiden. Hij 

 verrichtte aldaar, op nieuw op het voetspoor van Hel.mholtz, 

 een onderzoek over de geleidingssnelheid in de beweegzenuwen 

 van den mensch. Zijne bepalingen deden het verschil in de 

 geleidingssnelheid in de meer peripheer en de meer centraal 

 gelegen deelen eener zenuw duidelijk uitkomen, een punt 

 dat iu het werk van Helmholtz slechts op grond van weinige 

 proeven niet een enkel woord was aangeroerd. In het bijzonder 

 verdient opmerking de voorzichtigheid waarmede Place zijne 

 besluiten trekt ; hij begrijpt te zeer den invloed dien de 

 gebezigde waarnemingsmethode kan hebben, om de uitkom- 

 sten als voor goed vastgesteld te durven beschouwen. Inder- 

 daad zijn vele jaren later, toen de technische hulpmiddelen 

 bij het physiologisch onderzoek waren verbeterd, voor de 

 gezochte snelheid waarden, bijna dubbel zoo groot als de door 

 hem verkregene, gevonden. 



Nadat Pr. \ce reeds te Leiden gelegenheid had gevonden, 

 zich als een voortreffelijk docent te doen kennen, werd hij 

 in 1871 tot hoogleeraar in de phvsiologie te Amsterdam be- 



