(177 ) 



roepen. Hij bekleedde dit ambt 37 jaren, totdat zijne ver- 

 zwakte gezondheid hem noodzaakte, nog vóór den wettelijk 

 gestelden tijd at' te treden. 



In die jaren heeft hij weinig gepubliceerd, maar groot is 

 de invloed geweest, dien hij niet zijne uitgebreide kennis, zijn 

 ernstig karakter en zijne vriendelijke hulpvaardigheid op zijne 

 leerlingen heeft gehad. De vakgenooten hechtten groote waarde 

 aan zijn helder oordeel en zijne weloverwogen uitspraken 

 over wetenschappelijke vragen. Hoe hij met ruimen blik 

 geheel zijn studievak en wat daarmede samenhangt overzag, 

 blijkt uit de beide redevoeringen die hij in het openbaar 

 heeft gehouden en die beide aan beschouwingen over de 

 descendentieleer waren gewijd. 



Laat ik uit de tweede, zijne in 1887 uitgesproken rectorale 

 rede. eenige regels aanhalen. „Hoe men ook over den oorsprong- 

 van den mensen denken moge", zoo lezen wij daar, „steeds 

 zal men zich daarbij moeten laten leiden door de onweer- 

 sprekelijke waarheid, dal hij, van gelijk maaksel als de andere 

 schepselen, de voornaamste levenseigenschappen met hen deelt. 

 Gelukkig is ons daardoor de noodzaak nog niet opgelegd, 

 hem in alle opzichten met hen gelijk te stellen. De kloof, die 

 hem zelfs van de hoogst ontwikkelde dieren scheidt, is 

 onoverkomelijk. De psychische functiën hebben bij hem eene 

 beteekenis verkregen, die door niets buiten hem wordt 

 geëvenaard." 



„Kan men hier wel aan eene geleidelijke ontwikkeling 

 denken 'r Mij komt de voorstelling juister voor, dat hier eene 

 gelukkige wijziging op grond der variabiliteit wellicht bij 

 enkele individuen ontstaan, den doorslag gegeven heeft". 



In stilte en eenvoud heeft deze scherpzinnige denker geleefd 

 en gewerkt. De herinnering aan den bescheiden, degelijken 

 geleerde, dien wij allen hoogachtten en die ook in onzen 

 kring veler genegenheid had gewonnen, zal in de Akademie 

 lang voortleven. 



