( 189 ) 



men b.v. een oplossing van Jodoform in NaCl solutie, bij lenkocy- 



icn, dan /.al het Jodoform zich spoedig gaan verdeelen tusschen het 

 lipoïd tier leukocvten en de NaCl-opIossing. Gelijk bekend, bestem- 

 pelt men die verhouding tusschen de concentratie van het Jodoform in 



het vet en in de iS'aCl-oplossing (water) met den naam deelingscoëfficient. 

 liet ligt voor de hand, dat hoe grooter de oplosbaarheid in vel en 

 hoe geringer de oplosbaarheid in water, des te meer Jodoform in de 

 cellen zal overgaan. In het algemeen mag men dns verwachten, dat 

 voor een stof, die minder goed oplosbaar is in vet, doch meer in 

 water, een grooter quantum aan de waterige oplossing zal moeten 

 toegevoegd worden, indien men de eelbegrenzing toch met een vol- 

 doende hoeveelheid van die slot' wil bedeelen. 



Het is mi de vraag : Wordt dit hier door het experiment beves- 

 tigd ': M. a. w. heeft men, om een voorbeeld te noemen, een zwakkere 

 oplossing van Jodoform dan van Alcohol noodig om een versnelling 

 van de phagocytose teweeg te brengen ? Wij welen toch, dat Alcohol 

 in vet veel minder gemakkelijk oplost dan Jodoform. Inderdaad 

 is dit het geval. Zoo bleek, dat een oplossing van 1 Jodoform op 

 5000000 water versnelling der phagocytose teweegbrengt, terwijl de 

 hoeveelheid Alcohol daarvoor zeker niet minder mag bedragen dan 

 1 op 20000. 



Kamfer lost in vet ot' olie gemakkelijk op, in water vrij moeilijk. 

 De vettige oppervlakte der phagocylen zal dns reeds uit een zeer 

 verdunde waterige kamteroplossing de noodige hoeveelheid kamfer 

 kunnen trekken. Inderdaad blijkt dan ook, dat een waterige kam- 

 leroplossing in een verdunning van 1 op 1000000 de phagocytose 

 nog krachtig bevordert. 



Chloralhydraat lost goed in vet op, maar ook zeer goed in water 

 En wat blijkt nu ? Dal een veel sterkere oplossing van Chloral in 

 NaCl-oplossing noodig is dan van Kamfer. En zoo zouden wij kunnen 

 voortgaan. Hoe grooter de deelingscoëfficient van de stof is tusschen 

 olie en water, des te geringer kan de concentratie der waterige oplos- 

 sing zijn. 



Het spreekt vanzelf, dat een mathematische evenredigheid hier 

 niel kan verwacht worden. Vooreerst is het de groote vraag of 

 dezelfde moleculaire hoeveelheid van verschillende vetopl ossen de stof- 

 fen een gelijke verweeking van de vettige begrenzing teweegbrengt. 

 En in de tweede plaats doet zich nog een andere factor gelden n.1. 

 de schadelijkheid van de binnengedrongen stof op de beweging van het 

 protoplasma, welke werking bij verschillende stollen toch ook wel 

 niet gelijk zal zijn. Verder ook is de begrenzing der cellen wel een 

 vetachtige stof, maai- geen vet. Dit neemt niet weg, dat er een dui- 



