( 211 ) 



cessen der Fnngi waarbij zoo dikwijls zuren optreden en aan de 

 nachtelijke zuur vorming der Crassulaeeeën, waar ook volgens latere 

 onderzoekingen de zuurvorming in verband zou staan met de split- 

 sing van koolhydraten '\ De vraag is nu, welke zuren treden bij 

 de glukosesplitsing door het enzym uit Sauromatum venosum op? 



De quantiteit vloeistof, die voor de andere bepalingen niet noodig 

 was, werd ingedampt, met aether geëxtraheerd en het aetherextract 

 voor verder onderzoek gebruikt. De kleine hoeveelheid was voor 

 een makroehemisch onderzoek niet toereikend, ik voerde de analyse 

 dus ongeveer op de door H. Behrens *) beschreven wijze uit. 



De aether werd af'gedistilleerd en water toegevoegd. Allereerst 

 onderzocht ik nu of het zuur met waterdamp overdistilleerde ; dit 

 bleek niet het geval te zijn, slechts een minimale hoeveelheid te 

 gering voor verder onderzoek ging over. Trouwens een enkel oogen- 

 blik had de vloeistof reeds gekookt, zooals boven gemeld is en 

 daarbij wees de reuk op sporen boterzuur. 



De zure reactie is dus niet afkomstig van mierenzuur, azijnzuur, 

 propionzuur, evenmin van hoogere vetzuren. 



Bij sublimatie op een voorwerpglas werd eerst bij vrij hooge 

 temperatuur en bruinkleuring der stof een beslag verkregen, dat 

 niet kristallijn was, ook niet na beademen; oxaalzuur en barnsteen- 

 zuur kunnen het dus niet zijn. De proef met looda^etaat op malon- 

 zuur leverde eveneens een negatief resultaat. 



Daarentegen gaf de waterige oplossing duidelijk de Bergsche 

 reaktie 3 ) d.w.z. met eene oplossing van twee druppels Fl Cl 3 45° B 

 en twee druppels HC1 22° B op 100 c.c. water een geelkleuring. 

 Deze reactie is eigen aan de organische zuren met één of meer 

 CH OH groepen, oxyzuren dus, waarvan de bekendste zijn, melk- 

 zuur, wijnsteenzuur, appelzuur en citroenzuur. 



De reacties op kobaltoloodlactaat, benevens op kalium- en zilver- 

 bitartraat gaven een negatief resultaat ; de beide eerstgenoemde 

 zuren zijn afwezig. Daarentegen gaf het reageereu met Ag N0 3 , 

 blijkens de kristallen van zilvercilraat (zie Behrens) de bewijzen van 

 het voorhanden zijn van citroenzuur. In het beslag moest dus 

 citrakonzuur aanwezig zijn en inderdaad werden na toevoegen van 



!) Hugo de Vries. Verh. Konink. Akad. v. Wet. 1884. 



G. Kraus. Abhandl. naturf. Ges. Halle 1884. 



O. Warburg. Unters. bot. Inst. Tübingen 1886. 



A. Ma-ver. Landvv. Versuchsst. 1887. 



K. Puriewitsch. Bot. Centr. 1894. 

 2 ) H. Behrens. Anl. zur mikrochem. Analyse 4e Heft 1897. 

 ■'') Bekg et Geeber. Buil. soc. chim. 1896. 



