( 215 ) 



spaten, en het kristalliseeren van nephelien met hoekige kristalbe- 

 grenzing in de ruimten tusschen de veldspaten in de gesteenten van 

 dit gebied een algemeen verbreid verschijnsel is. Het gesteente is op 

 het oog middenkorrelig met lichtgroene veldspaten en lichtbruinen 

 nephelien en zeer ondergeschikt aegirien als samenstellende bestand- 

 deelen. De eigenaardige structuur ziet men eerst microscopisch tusschen 

 gekruiste nicols : de zeer rijkelijk aanwezige idiomorphe nephelien- en 

 sodalietkristallen omsluiten, evenals de microperthietische veldspaat en 

 de aegirien, tallooze, kleine, idiomorphe of afgeronde kristalletjes 

 van nephelien (en sodaliet^; de insluitselrijke kristallen zijn tot ske- 

 letten gereduceerd. De veldspatoïden zijn ten deele tot cancriniet 

 verweerd; er komen volkomen pseudomorphosen voor, die geheel 

 uit een zeefvormig cancrinietkristal met de kristalbegrenzing van het 

 oorspronkelijke mineraal bestaan. Eigenaardig is, dat dan de inge- 

 sloten veldspatoïdkristalletjes niet zijn veranderd ; er moet dus een 

 reden zijn, waarom deze aan de C0 3 houdende agentiën weerstand 

 hebben kunnen bieden, b.v. door veranderd chemisme van het magma 

 tijdens de kristallisatie. 



3. Vergroeiingen van andere mineralen. 



In astrophyllietlujaurieten werd de poikilitische vergroeiing van 

 astrophylliet met veldspatoïden vermeld. In schisteuze, zeer aegirien- 

 rijke lujaurieten van Tusschenkomst (33D zien we astrophylliet- 

 kristallen, die allotriomorph ten opzichte van microklien en nephelien 

 zijn begrensd, tallooze verschillend gerichte aegirienzuiltjes omsluiten ; 

 deze laatsten kunnen meer dan de helft van het astrophyllietkristal 

 opvullen. 



In deze gesteenten is dus astrophylliet het allerlaatste kristallisatie- 

 product, omgekeerd is hij een der eerstgevormde mineralen in aegirien- 

 amphiboolfoyaieten van Wijdhoek (701), waar zijn kristallen idiomorph 

 begrensd in de overige mineralen van het gesteente verspreid liggen. 

 Ook het karmijnroode, sterk tot katapleït veranderde encolietmineraal 

 is in deze gesteenten meestal idiomorph, terwijl hetzelfde mineraal 

 in een lujauriet van Kruidfontein (649) microscopisch kleurloos is 

 en tallooze idiomorphe aegirienkristalletjes omsluit ; ten opzichte van 

 veldspaten en veldspatoïden is het hier allotriomorph begrensd. Het 

 is dus in dit gesteente het laatste kristallisatieproduct, evenals in 

 de astrophyllietvoerende aegirienamphiboolfoyaieten van Wijdhoek 

 (701), waar het gelijktijdig met aegirienspherolieten, die jonger zijn 

 dan alle overige mineralen, werd gevormd. 



