( 242 ) 



van 11 — 49 [i, de grootste die meestal slechts rijpe sporen bevatten 

 en alleen aan de peripherie nog een laag sporoblasten vertoonen, 

 (Fig. 6 stelt een deel van de peripherie van zulk een cyste voor) 

 kunnen 0.49 bij 0.36 m.M. tot 1.44 bij 3.82 mM. groot worden en 

 zelfs nog grooter afmetingen bereiken. 



De sporoblasten, i. e. de tweekernige ronde cellen, gaan door 

 vorming van een dikken wand in de eigenlijke sporen over (fig. 7) die 



Fig. 7. 



ook tweekernig zijn. Naast de tweekernige sporen vindt men er 

 echter ook met een enkelvoudige maar groote kern, zoodat de 

 vooronderstelling voor de hand ligt, dat deze laatste door versmel- 

 ting der beide sporoblastkernen ontstaat. Ware dit het geval, dan 

 zonden wij in dit verschijnsel een autogamie moeten zien. De sporen 

 zijn 5 — 6 ,u lang en 4 — 5 ;x breed. Behalve de enkelvoudige of dub- 

 bele kern zijn in het plasma geen organellen z.a. poolkapsels e.d. 

 waar te nemen, wel echter vindt men in en naast de kern soms 

 chromatoïde korrels die uit volutine blijken te bestaan. 



Zooals reeds opgemerkt werd, zijn de zoo gevormde sporen in 

 kleinere of grootere cysten vereenigd. Daarnaast vindt men echter 

 sporen die diffuus tusschen het bindweefsel verspreid liggen. 

 Het is waarschijnlijk dat deze sporen uit trophozoieten ontstaan zijn 

 die niet tot groepen vereenigd en door een cysten wand omgeven 

 waren. Daar ik echter nooit het ontstaan van deze diffuus verspreide 

 sporen in bijzonderheden kon waarnemen, kan ik hieromtrent geen 

 zekerheid geven. 



De reactie van het weefsel van den gastheer tegen den ingedron- 

 gen parasiet is zeer ongelijk. Kleine weinig kernen bevattende geïso- 

 leerd gelegen individuen vindt men soms door dichte lagen 

 van kernrijk bindweefsel omgeven. Om grooter aggregaties van 

 kernrijke trophozoieten vindt men veel minder krachtige bindweef- 



