( 268 ) 



of kapje niet met zijn rand, door scheef aanbrengen, eenzijdig tegen 

 het coleoptiel blijft rusten, hetgeen toch zoo gemakkelijk plaats grijpt ; 

 het veroorzaakt zeer hinderlijke contactkrommingen, die ons op een 

 dwaalspoor zouden kunnen leiden. We kunnen met waarschijnlijk- 

 heid zeggen, dat de reden waarom Rothert met zijne polariteits- 

 proeven geen succes had, moet worden toegeschreven aan deze con- 

 tactkrommingen, die hem onbekend waren. 



Stellen we ons nu eerst tot taak om na te gaan of een even- 

 tueel basaal phototropisch krommingseffect naar den top wordt geleid 

 dan dienen we in alle geval eerst de basis een zoo groote hoeveel- 

 heid licht toe te voeren, dat deze zich werkelijk kromt, om de 

 zekerheid te hebben, dat aldaar het licht is gepercepieerd. Direct 

 frappeert dan, dat de basis enorm veel minder gevoelig is dan de top, 

 niettegenstaande ze, vooral bij de hoogere temperaturen, waarbij deze 

 proeven plaats vonden, in voortreffelijkheid van groei bij den top niet 

 ten achter stond. De gevoeligheidsbepaling deed ik, zooals in de 

 eerste paragraaf is uiteengezet, en zoo vond ik, dat de hoeveelheid 

 licht, die noodig is om bij 25 — 27° C,. na l 1 /,, uur een juist waar- 

 neembare maximale kromming te veroorzaken, voor de basis ligt bij 

 20000 M. K. S., terwijl ze voor den top, in den gegeven hoogere tem- 

 peratuursomstandigheden, een waarde bereikt van slechts 13 M. 

 K. S. Een zeer duidelijke basale kromming werd pas verkregen bij 

 50000 M. K. S., eene energiehoeveelheid, waarmede mijne eerste 

 proeven werden verricht. 



Het resultaat dezer eerste reeks proeven was, dat na een zoodanige 

 basale verlichting nooit eene phototropische kromming van den top 

 kon worden waargenomen. Aangezien het nu mogelijk was, dat het 

 voor eene eventueele topkromming niet geheel overschillig was, met 

 hoeveel licht de basis werd verlicht, werd nu een groote reeks van 

 proeven aangezet, waarbij de basis met uiteenloopende hoeveelheden 

 licht, te beginnen met 100 M. K. S. en geleidelijk opklimmend tot 

 ettelijke duizende M. K. S., werd verlicht. Maar ook in geen enkel 

 dezer gevallen kon topkromming worden waargenomen. Hiermede 

 is dus werkelijk het bestaan eener polariteit, eener irreversibiliteit, 

 van de phototropische prikkelgeleiding bewezen. 



Om nu echter na te gaan, in hoeverre deze polariteit afhankelijk 

 was van eenige invloedrijke uitwendige omstandigheden, speciaal eigen- 

 lijk met het oog op de zwaartekracht, werden twee nieuwe reeksen 

 van proeven genomen, waarbij vooreerst daartoe geschikte coleop- 

 tielen gedurende de geheele proef in inversen stand werden gehou- 

 den, en daarnaast experimenten, waarbij de coleoptielen op de klino- 

 staat met horizontale as werden bevestigd. Doch ook nu kon in geen 



