( 271 ) 



twee geheel verschillende processen zijn. We hebben gezien, hoe 

 door de verlichting bijna momentaan een gevoeligheidsstroom door 

 het coleoptiel vaart, een gevoeligheidsstroom, waarin we dus de 

 perceptie zien weerspiegelen. Maar deze gevoeligheidsstroom op zich 

 zelf, geeft nooit het aanzijn aan een krommingseffect; hiervoor is 

 directe verlichting noodig, dns als het ware een ander, een tweede 

 physiologisch principe van het licht, dat een op zichzelf staand 

 proces, het krommingseffect, in het leven roept, wat zich dus tot op 

 zekere hoogte onafhankelijk van het perceptieproces manifesteert. 

 En zoo zijn we dan ook gerechtigd, bij eene eventneele verklaring 

 van bovenvermelde feiten, het geïsoleerd verloopen van deze twee 

 lichtphysiologische processen, ook als zoodanig in onze hypothese tot 

 uiting Ie brengen; en zoo zou liet mogelijk kunnen zijn, dat de 

 resultaten van bovenvermelde onderzoekingen met eenige waarschijn- 

 lijkheid ons een slap verder brachten tot de oplossing van het photo- 

 tropisch prikkelproces. Hieronder zal getracht worden de hiergenoemde 

 feiten in eene hypothese tot uiting te brengen, die wellicht tot 

 nieuwe onderzoekingen op prikkelphysiologisch gebied kan voeren. 

 Slaan we dan vooreerst stil bij het werkelijk zoo frappante feit, 

 dat de basis zoo enorm veel minder gevoelig is dan de top. Beden- 

 ken we wel, dat we hier voor het verschijnsel staan, dat aan een 

 en hetzelfde kleine orgaan twee deelen zouden aanwezig zijn, slechts 

 ongeveer 1 eM. van elkaar verwijderd en met slechts ongeveer 

 een dag leeftijdsverschil, en die een verschil van lichtgevoeligheid 

 zouden vertoonen in dien zin, dat de top 1500 maal gevoeliger zou 

 zijn dan de basis. De vraag is, kan een dergelijk gevoeligheidsverschil 

 beantwoorden aan een normalen toestand ; kan ze opgevat worden 

 als een werkelijk onder alle omstandigheden, buiten iedere verlichting 

 ook reeds bestaande praedispositie, buiten iedere verlichting ook reeds 

 bestaande 'feitelijke constitutie van het protoplasma? Is het waar- 

 schijnlijk, dat het plasma van een en hetzelfde jonge, in al zijn 

 deelen sterk groeiende, levenskrachtige weefsel na verloop van een 

 dag zoo enorm in gevoeligheid achteruit kan gaan, dat de top een 

 bijna spreekwoordelijke gevoeligheid bezit, terwijl ten opzichte van 

 de basis er zelfs een tijd is geweest, en ik denk daarbij aan 

 Darwix, dat deze als ongevoelig voor licht werd beschouwd ? Een 

 zoodanig verschijnsel moet op wat anders berusten dan op een gevoe- 

 ligheidsvermindering in den gewonen zin van het woord. Het wijst 

 op een zekeren bepaalden invloed, die de verlichting op zichzelf 0\> het 

 coleoptiel uitoefent. Het wijst op een zekere verandering, die de 

 plant door de verlichting heeft ondergaan. En waar we in deze 

 polaire tegenstelling der gevoeligheid in top en basis, geneigd zijn te 



