( 270 ) 



zien doorschemeren de polariteit der prikkelgeleiding, daar rijmt zich 

 het aannemen van een verandering, die door het licht zelf wordt 

 teweeggebracht, met het feit, dat de polariteit der phototropische 

 prikkelgeleiding ook niet geïnfluenceerd wordt door uitwendige 

 omstandigheden, die buiten de feitelijke verlichting liggen. 



Deze specifieke verandering nu, die de plant onder invloed der 

 verlichting, door het licht zelf ondergaat, zullen we noemen den 

 phototonus. Den phototonus zien we dan het verschil in gevoeligheid 

 bewerkstelligen tusschen top en basis en op grond hiervan, in laatste 

 instantie ook de polariteit der prikkelgeleiding'. 



In de vorige paragraaf is met klem erop gewezen, dat deze photo- 

 tonus volstrekt niet vergeleken mag worden met het „steinmings- 

 verschijnsel." Deze phototonus uit zich als een gevoeligheidsgolf, 

 die in korten tijd het plantenorgaan doorstroomt, en, op grond der 

 experimenten, geïsoleerd moet worden beschouwd van het phototropisch 

 krommingseffect. Uit de proeven betreffende hel gevoeliger worden 

 van de basis door topverlichting blijkt, dat het gevoeligheidsproces 

 primair is, het krommingseffect secundair. De snelheid, waarmee de 

 phototonus zich over het coleoptiel verspreidt, in verband gebracht 

 met de hoogst opmerkelijke polaire tegenstelling in gevoeligheid van 

 top en basis, doet het vermoeden ontstaan, dat we hier te maken 

 hebben met een polaire verplaatsing, gevolgd door een polaire opeen- 

 hooping van ionen ; in den top een accumulatie van bizonder licht- 

 gevoelige, in de basis van veel minder lichtgevoelige ionen ; en liet 

 is dit proces, dat zich bij de verlichting het eerst manifesteert, deze 

 phototonus zou dus het feitelijke perceptieproces zijn ; de experimen- 

 ten bewijzen, dat dit een op zichzelf staand proces is. Als secundair 

 proces krijgen we dan den specifieken invloed van het directe licht op 

 de beide ionenaccumulaties ; ook dit is een op zichzelf staand proces 

 en zal hoogst waarschijnlijk zijn van chemischen aard, dus een photo- 

 chemisch proces. l ) Dit photoehemische proces veroorzaakt het krom- 

 mingseffect, terwijl wij in het midden laten, in hoeverre de feitelijke 

 kromming hare directe oorzaak vindt in eene eventueele, door het 

 photochemisme opgewekte permeabiliteitsverandering. De zeer licht- 

 gevoelige ionen in den top veroorzaken daar ter plaatse dan ook een 

 zeer intensief photochemisch proces, dat op zijn beurt het aanzijn 

 geeft aan een eveneens zeer krachtige voortplanting naar de basaal 

 gelegen deelen, terwijl in de basis de weinig lichtgevoelige ionen 

 een zwak basaal photochemisch proces veroorzaken met eene naar 

 evenredigheid ook zwakke geleiding, een geleiding die we praktisch 



i) A. H. Blaauw. Die Perzeption des Licktes. (Recueil des Ti'avaux Botaniques 

 Néerlandais. Vol 5. 



