( 279 ) 



omgevende wanden op Ie stapelen, waardoor de op en om die eruptie- 

 punten verrezen kegels hier behouden konden blijven, terwijl daarvan 

 in de gevulde kraterruimte van den Roeang, zoo ze daar aanvankelijk 

 ook zijn ontstaan, niets meer te herkennen was. Voor zoover ik mij 

 herinneren kan van de door Dr. Schoch ingezonden photographie is 

 de relief-vorm der tot rust gekomen massa, dat wat zij onder deze 

 omstandigheden moest zijn, een geleidelijk afloopende steenhoop 

 overheerseht door de twee kegelvormige verhoogingen en naar de 

 vrije zijden een betrekkelijk klein en niet al te steil talud waar- 

 omheen nog wat los materiaal verspreid. Vermoedelijk past zich in 

 het noordwesten, tegen het van den Sopoetan-kegel uitstralende 

 ruggetje, de omtrek van de steenmassa meer aan de hoogtelijnen aan 

 dan de insehetsing op het kaartje aangeeft, en zou ook bij opneming 

 het Pentoe-bed meer onder gedekt blijken ; zóó zal het anders eenigs- 

 zins raadselachtige stroomvormige einde nabij de solfatare van 1901 

 moeten worden opgehelderd. Ik heb echter geen vrijheid gevonden 

 van de aanwijzingen van den heer Schoch af te wijken. 



Komt er te eeniger tijd een „Nachschub" van grooten omvang, 

 dan zal vooreerst het atrio verder worden opgevuld, en dan een 

 blokkenstroom in het Pentoe-ravijn afwaarts gaan. De overeenstemming 

 met den Roeang zou dan, of reeds nu zoo de hoeveelheid van het 

 nieuwe materiaal grooter ware geweest, zonder meer duidelijk zijn. 

 Een andere stroom zou zich dan kunnen verspreiden in de naar zuid, 

 naar Tombatoe, afloopende gruisvelden tusschen Sopoetan en Manim- 

 porok. Bij vulkanen en vooral hier geldt echter in hooge mate: Ie 

 vraisemblable c'est 1'imprévu ; en het zou best kunnen zijn dat de 

 sinterhaard dan in den Sempoe-ringwal een uitweg zoekt en dan 

 blokkenstroomen de Masem of de richting naar Kelelondei zouden 

 kunnen inslaan. 



Latere berichten ontbreken ; men mag aannemen dat sedert Sep- 

 tember J906 het rooken van kegel 4, feitelijk de eenige nawerking, 

 geleidelijk heeft opgehouden. Eerst van 5 of 7 Juni 1907 wordt 

 wederom werking vermeld, (Nat. Tijdschr. v. N. I. Dl. LXVIII blz. 

 120), met een hevigheid ,, overeenkomende met die van het voor- 

 gaande jaar," ( A. Limburg) ; uit den toen ontstanen krater, — ongelukkig 

 blijkt niet welke der beide kraterkegels is bedoeld, -- „stegen zware 

 rookkolommen omhoog; des avonds was een vuurgloed waarneembaar." 

 (Controleur van Amoerang). Tot een grooten „Nachschub" is het toen 

 niet gekomen ; dit blijkt uit het hoogerg ezegde. Vermoedelijk is zelfs 

 weinig of geen materiaal naar buiten gekomen, anders zou allicht 

 de solfatare van 1901 gedeeltelijk of geheel zijn verstopt geraakt, en 

 dat zou spoedig zijn bemerkt. Het bericht van den Controleur van 



