( 301 ) 



zuren of hunne zouten, heeft waargenomen M. Reeds Koi.be vond, 

 hoe de acetaten daarbij, onder gunstige omstandigheden, hoofdzakelijk 

 C 3 H 6 en C0 2 geven; Kaüfler en Herzog vinden bij monochloor- 

 azijnzuur daarentegen afwijkende uitkomsten, zoo o. a. steeds Cl- 

 afsplitsing, en formaldehyde-vorming ; Hekzog (Diss.) vond daarbij 

 echter ook methyleenchloride, evenzoo bij het broomazijnzuur nietliv- 

 Ieenbromide, bij liet joodazijnzuur, nevens jodiuin, methyleenjodide ; 

 Crdm Brovvn en Walker verkregen uit aethylkaliummalonaat, den 

 diaetlivlester van hel barnsteenznur ; evenzoo uit barnsteenzuur, 

 adipinezunr; uit adipine-zuur, sebacine-znur ; en uit dit laatste kurk- 

 zuur. K.vii'LER en Hekzog slaagden er bovendien in, om met behulp 

 eener met jodin in beladene anode, het bewijs te leveren, dat de 

 vorming van het C 3 H e uit het azijnzuur, niet volgens het door 

 Kekulé en Botjrgeoin aangenomen mechanisme, (Ann. d. Chem. 131. 

 79. (1 864) en Ann. de chim. phys. (4), 14. 157 (1868), noch op de 

 wijze, door Schall voorgesteld (Z. für Electrochem. 3. 86. (1896)), 

 plaatsgrijpt, maar eenvoudig volgens: 



2 CH 3 . CÖ . O + 2 © -* 2 CH 3 . CU .0 = 2 CU, + 2 CH S = 2 C( ),. + C 3 H 6 . 



De intermediaire vorming der CH 3 -groepen, werd bewezen door 

 het ontstaan van CH,J, dal als phen\ ldimethylanimoniumjodide 

 werd vastgelegd en bepaald. 



Ware dus inderdaad bij de elektrolyse van trichloorazijnzuur 

 C a Cl, nevens <<>, te verkrijgen, dan zoude de fotochemische split- 

 sing van het ijzerzout geheel analoog zijn aan een elektrolytisch proces. 



Dit feit is van groote theoretische beleekenis. Bij onze zeer onvol- 

 ledige kennis aangaande het mechanisme der fotochemische reaktie's, 

 zijn er meerdere opvattingen daaromtrent naast elkander ontstaan, 

 welke ieder op zich zelve iets vóór en tenen hebben, al naargelang 

 van de bijzondere gevallen, waarin zij worden toegepast. Sedert 

 jaren reeds is van verschillende zijden de meening geopperd, dat de 

 fotochemische reaktie er eene is, welke volkomen analoog zou zijn 

 aan de thermochemische bij (■ene véél hoogere temperatuur van hel 

 systeem. Dat dus hel licht vul. de „temperatuur" in hel systeem der 

 reageerende stofsóorten in sterke mate verhoogt, waardoor de eroote 

 reakliesnelheid, de kleine temperatuurkoëfficient daarvan, enz. hare 

 verklaring zouden vinden. 



•l Kolbe, Lieb. Ann. 69. 2Ó7 (1849); Jahn. Wied. Ann ^7. 108.(1880); Grüm 

 Brown en Walker, Lieb. Ann. 261. 107. (1890): Ivaufler on Herzog, Rerl. Bcr. 

 42. 3858. (1909); ITeist, Berl. Ber. 33 2094. (1900; vos Miller en Hofer, Berl. 

 Ber. 28. -M-27 (1895 ; Elbs en Kratz. Journ. I. prakt. Chemie, N. F. 55. .Mn'. 

 (1897); Elbs. ibid. (2). 47. lot: G. Herzog, lnaug. Dis*. Ziirich, L909; Troeger 

 en Ewek*, J. f. prakt. Ghem. ('2). 58. 127. (18'J8). 



