( 302 ) 



Daartegenover staat in zekeren zin eene, vooral door Bancroit 'm 

 den laatsten tijd verdedigde opvatting, waarbij de groote analogie 

 tusschen de fotochemische reaktie wordt op den voorgrond gesteld, 

 met de processen, welke zich bij de eleetrolyse aan katliode of' anode 

 afspelen ; vnl. de overeenkomst met kathodische rednktie's treedt 

 daarbij op den voorgrond. Het valt niet te ontkennen, dat de ver- 

 gelijking in vele gevallen treffend juist is. De splitsingsvorm van bet 

 ferritriehlooracetaat zou nu in zekeren zin voor deze opvatting als 

 argument kunnen dienen, indien de elektrolyse van 't zuur werkelijk 

 in den zin der KoLBE'sche synthese verliep. 



Het volgende moge dienen, om ook de onjuistheid van dit ver- 

 moeden te bewijzen. 



§ 9. Electrolyseert men eene verdunde oplossing van trichloor- 

 azijnzuur in water, - b.v. van 0,1 Norm., - - tusschen platina- 

 elektroden met een stroom van circa 0,05 Amp., bij 5 Volt spanning, 

 dan is het resultaat geen ander, dan de ontwikkeling van O., aan 

 de anode; en het dubbele volume H, aan de kathode. Toch is 

 ten slotte aan de anode steeds wat Cl. 2 aantoonbaar, benevens wat 

 C/'-ionen in de vloeistof zelve, 1 ). 



Vervolgens werd eene 0,2 N-oplossing genomen, en aan elektrolyse 

 onderworpen met een stroom van 0,17 Amp. en 8 Volt klemspanning. 

 In dew aanvang ontwikkelt zich het meeste gas aan den negatieven 

 pool; de potentiaal daalt echter langzaam tot 7 ,6 Volt, en na een 

 uur tijd is er in de volumeverhouding der gassen nog weinig ge- 

 wijzigd geworden. Na vier uren echter zijn beide gasvolume's gelijk 

 geworden : aan de anode heeft eene voortdurend sneller wordende, 

 aan de kathode eene steeds meer vertraagde gas-ontwikkeling plaats. 

 De vloeistof zelve is nu rijk aan O'/'-ionen geworden, waardoor de 

 weerstand daalt, en de stroominlensiteit wat grooter wordt. Na nog 

 3V 2 uur is het volume aan de positieve pool reeds veel grooter dan 

 aan de negatieve, en bevat voor een groot deel chloor. De potentiaal 

 slingert, met schokken, tusschen 7 en 7.4 Volt. 



Daarop werd eene 0,68 N-oplossing genomen, en deze met 0,3 Amp. 

 en 7.75 Volt geëleklrolyseerd ; het beeld is thans geheel anders, en 

 gelijk aan dat, hetwelk ook bij de elektrolyse van eene 2 N-oplossing, 

 met 0,46 Amp. en 7.6 Volt werd waargenomen. In dit laatste geval 



J ) Dit feit is steeds onopgemerkt gebleven bij proeven ter bepaling van de 

 elektrolytteehe dissociatie-konstante van bet trichloorazijnzuur. Het is zeer de vraag, 

 of de welbekende, buitengewoon groote waarde van K voor dit zuur, uit Ostwald's 

 e.a proeven afgeleid, — niet gedeeltelijk toe te schrijven is aan de aanwezigbei. 1 

 van ilCi in de oplossingen. 



