( 307 ) 

 Uit de smelt kristalliseert de stof in dunne, kleurlooze, rechthoek] 



t> 



grensde, monokliene plaatjes of naalden. Zij zijn vaak aan de hoeken 

 afgestompt en dooven recht uit. De kristallen hebben sterke dubbel- 

 breking: de kleinste elasticiteits-as valt samen met delengte-richting, 

 welke richting tevens die van 't optische assenvlak is. In konvergent 

 licht is aan den rand van 't gezichtsveld ééne optische as zichtbaar ; 

 de bisectrix is van negatief' karakter, terwijl de dispersie uiterst 

 zwak is. zoodat niet zeker uit te maken was, voor welke golflengte 

 de assenhoek 't grootst is. 



Met NH A OH geeft ze trichlooracetamide onder sterke warmte- 

 ontwikkeling. Ze is van CCl^ . CO . . CCl z verschillend: alhoewel 

 beide esters tot verwisselens toe analoog zijn, en o. a. beide denzelfden 

 penetranten reuk naar fosgeen en chloraal bezitten, zoo is toch die 

 reuk bij het CCl 3 . CO . OCCl t véél heftiger dan bij 't pentachloor- 

 derivaat; - - een feit. dat wel in onmiddellijk verband zal staan met 

 't andere verschilpunt, nl. dat het C1C0 2 C 2 C1 5 veel langzamer door 

 koud water wordt gesplitst dan het trichloorazijnzuur-derivaat. Boven- 

 dien verschillen hunne smeltpunten meer dan J0°. Volgens Anschütz 

 en Emerï kookt de door chloreeren van trichloorazijnzuren methvl- 

 ester gewonnen stof onder Tl aiM. druk ongeveer bij 96° C. ; het 

 door mij verkregen pentachloorderivaat bij 104° C. 



Aan het verschil van beide stoffen is derhalve niet te twijfelen ; 

 eene kwantitatieve vergelijking hunner reaktie-snelheden is in 

 bewerking. 



§ IJ. Wat nu tenslotte het mechanisme der bestudeerde foto- 

 chemische splitsing betreft, zoo is uit alle tot dusverre gedane 

 proeven wel boven allen twijfel gebleken, dat de zich ontledende 

 stof het normale ferritriehlooracetaat : (C Cl s CO. 0), Fe, is. 



Bij zeer gekoncentreerde oplossingen treedt in uviolglazen buizen 

 reeds na acht uren belichting eene afscheiding van C, Cl 6 op; bij 

 verdunde, en dus bruingekleurde oplossingen, dient eerst wat tri- 

 chloorazijuzuur ter ontkleuring, d. w. z. ter wijziging van de 



lichtabsorptie, te worden toegevoegd. Nochtans is het twijfel- 



achtig, of die toevoeging ook 't proces versnelt of bevordert ; eer 

 zou ik uit d'- voorhanden gegevens geneigd zijn tot eene vertragende 

 werking te besluiten, hetgeen dan wellicht in dien zin uitgelegd zou 

 kunnen worden, dal hel eigenlijk 't op zéér bepaalde wijze afge- 

 splitste, eerst aan 'f Fe" gebonden geweest zijnde (C Cl 3 CO . 0')-km 

 i-, dal gesplitst wordt. Dit alles is nog problematisch. Eer zou 

 men nog geneigd zijn deze fotochemische reaktie geheel ter zijde te 

 stellen aan die bij hei fenï-oxalaat: 



