Gemeten : 



Berekend 



73°, 8' 



— 



66*387, 



— 



5019 1 /, 



— 



47 44 



47°42'/, 



25 24' 



25 257, 



63 2 



63 2 



63 59 



63 57 



27 21 



27 14 1 /, 



26 48 



26 457, 



62 4 



62 37, 



( 319 ) 



Hoekwaarden : 

 c -.</ = (001) : (011) =* 

 C :d = (001) : (101) =• 

 d :r = (101) : (10T) =* 

 C :.y =(001): (013) = 

 S :q =(013): (011) = 

 r :c =(101): (001) = 

 C :0 =(001): (112) = 

 : »l = (il2) :(110) = 

 m : w = (110): (112) = 

 co :c = (112) : (001) = 



Onduidelijk splijtbaar volgens {101}. 



Op {001} is de uitdooving parallel en loodrecht op de richting der 

 b-as ; een assenbeeld werd niet waargenomen. 



Topische parameters : x : »P : o» = 5,2928 : 3,4115 -. 11,2601. 



§ 5. Aan de hand van 't bovenbeschrevene materiaal kan dus 't 

 merkwaardige feit gekonstateerd worden, dat de zure alkali-zouten 

 van liet trichloorazijnzuur eene isopolymorfe, en naar alle waar- 

 schijnlijkheid dus eene isofcframorfe reeks vormen. — met drie mono- 

 kline en ééne tetragonaal-trapezoedrische modifikatie. 



Hoogst eigenaardig is uu daarbij, dat. de twee eerste termen dei- 

 reeks tetragonaal en isomorf zijn ; dat dan 't Rb-zout den tweeden, 't 

 ( fc-zout den derden en vierden mogelijken vorm vertoont, en nu, — met 

 nog verder stijgend atoomgewicht, - - bij '1 77-zout de oorspronke- 

 lijke optisch-éénassige vorm terugkeert, doch llians niet tegenge- 

 steld optisch karakter '. 



Verder staat 't 77-zout het dichtst bij het (iV-ffJ-zout, en vervolgens 

 nog zéér dichl bij '1 A-zout. De twee vormen van Rb- en Cs-zou.i 

 vertoonen, - ondanks de groote verschillen, - - eene onmiskenbare 

 analogie, terwijl uit de onderzoeking van 't thallotriboom-deriv&eit 

 tilijkt, dat de eventueel in inengkristallen optredende, labielere vorm 

 van 't thallo-zoul, waarschijnlijk verreweg 't dichtst bij dien van 

 het rubidium-zou\ zal moeten staan; de analogie met den tweeden 

 vorm van 't Gs-zoul echter is niet zoo in 'I oog vallend. 



Door deze relatie' s is wel zéér duidelijk aangetoond, hóe gekoni- 

 pliceerd de t'aniilieverwaiitschap der kristalopbouwende alkali-mole- 

 kulen is, en hoezeer de verwachte isomorfie dooi' optredende polv- 

 morlie kan verborgen worden. 



