( §& ) 



versneld. De waarden voor de polarisatie der vloeibare phase toonen 

 dit duidelijk aan. Het aanwezige kalkhydraat oefent dus een versnel- 

 lenden invloed uit op de ontleding van het saccharaat ; en wel ster- 

 ker naarmate meer kalk aanwezig is '). Ook andere experimenten 

 bevestigden deze waarneming "). 



Het gedrag der suikeroplossingen, die bij lage temperatuur met 

 kalk zijn behandeld, en na filtratie worden verwarmd tot 80°, is nu 

 aldus te verklaren. In de koude oplossing' bevinden zich moleculen 

 kalkhydraat, trisaceharaat en andere meer suikerhoudende saccha- 

 raten in oplossing. Bij verwarming zal nu trisaceharaat, doch ook 

 tegelijkertijd kalkhydraat, kunnen neerslaan. Nu hebben wij opge- 

 merkt, dat een kaikhoudende heldere oplossing zich anders gedraagt, 

 naar gelang zij langer bij gewone temperatuur heeft gestaan. De 

 vloeistof, waarmede de proeven werden uitgevoerd, waarop Tabel 2 

 betrekking heeft, was versch gemaakt, terwijl die der proeven van 

 Tabel 3 twee weken in een gesloten flesch bij gewone temperatuur 

 was bewaard. Het is niet onwaarschijnlijk, dat in de laatste vloeistof 

 de hoeveelheid aanwezig saccharaat in oplossing grooter was ; bij 

 verwarming van deze werd nu behalve trisaceharaat niet of zeer 

 weinig Ca (OH) 2 neergeslagen, zoodat de ontledingssnelheid van het 

 saccharaat gering was. 



De vloeistof der proeven der Tabel 2 daarentegen bevatte minder 

 saccharaat en meer Ca(OH) 2 in de koude oplossing, daardoor werd 

 bij opwarmen terstond reeds kalkhydraat mee neergeslagen, hetwelk 

 katalytisch de ontleding van het saccharaat bevorderde. 



Nog wordt dit bevestigd door vergelijking der uitkomsten in Tabel 3 

 en n ü . 1 van Tabel 4. De proeven van Tabel 4 werden met dezelfde 



!) Wij hebben nu bij de proeven, waarop Tabel 2 betrekking heeft, op dezelfde 

 wijze in het fleschje n' 1 . 6 vast kalkhydraat toegevoegd, opdat het evenwicht sneller 

 zou worden bereikt: daar langer schudden wegens de merkbare suikerontleding 

 niet geraden scheen. 



2 ) Dat de aanwezigheid van vast kalkhydraat op de verschijnselen bij het op- 

 warmen van met kalk behandelde suikeroplossingen van invloed is, werd reeds 

 door Pellet (Buil. ass. chim. 13, 700 (1896)) medegedeeld, en werd orlangs door 

 proeven van H. Glaassen (Zeitschr. d. Vereins der Deutschen Zuckerindustrie (191 1) 

 489) bevestigd. Glaassen (1 c. bldz. 504) merkt op : „Dass der ungelöst gebl'ehene 

 Kalk eine derartige Wirkung auf den gelösten Kalk ausübt ist jedenfalls eine auf- 

 fallende Erseheintmg; der ungelöste Kalk wirkt hier ahnlich wie Anregekristalle 

 in einer iibersattigten Lösung desselben Stoffes, gleichzeitig aber auch zersetzend 

 auf die Verbindung des Kalks met Zucker". Claassen heeft dus het verschijnsel 

 in principe reeds geconstateerd; het schijnt ons echter toe, dat hij er niet de volle 

 draagwijdte van doorzag. 



Bij met strontiumhydroxyde behandelde suikeroplossingen zijn verschijnselen van 

 analogen aard bekend. 



