( 347 ) 



i S = 9 '« 



dan kunnen wij vergelijking (1) schrijven: 

 d(QX> x A V) d'(Q'to x & V) 



- AVDivp x = - 



dt ' 



d't 





, d'AV 



-Lvfn 





Q " x d't 



stellen wij nu 







Üq\v x öq'\v x dQ'W x 



P xx = Q Wx~ = 

 P'xy = Q' W.v VOy 



PXZ = Q' lï>3 ">S 



v — X ^-'X 



c<q' 



e 1 



TF 







<5z 



c 4 





— 



C 2 



^-y 

 W 



_©* 



© 2 





©x 



<&z 



c 4 q' c" W 



en p — p' = t (d. w. z. p ra — p' xx = t xx enz.) en tellen wij bij beide 

 leden LV Div p\ op, dan neemt de vergelijking de volgende ge- 

 daante aan : 



dt ^ <f« 



, <T AF 

 — Q vo x —, h <?' i»* A F Z>i« iü . 



d'A V 

 Nu is echter — - — = A T Div n>, zoodat de laatste twee termen 



tegen elkander wegvallen. Zoo krijgt men een vergelijking, waarvan 

 het linker lid kan worden opgevat als de kracht, die door spanningen 

 t wordt uitgeoefend op den inhoud van liet volume-element A V, 

 terwijl het rechter lid de toename van bewegingsmoment van de 

 massa's qLV en q'AV voorstelt. 



Zoo komt men er toe een spanningstoestand, die door de groot- 

 heden t bepaald wordt in het medium aan te nemen. In het electro- 

 statisch en in het zuiver magnetisch veld gaan deze uitdrukkingen 

 over in de bekende Maxwell' sche spanningen. Maar in het algemeen 

 wijken zij ervan af. Bij een vlakke lichtgolf bijvoorbeeld wordt de 

 spanning in de voortplantingsrichting nul. Op het eerste gezicht kan 

 dit bevreemden, daar de stralingsdruk uit de MAxwELL'sche span- 

 ningen is voorspeld, en het den schijn heeft, alsof men door in dit 

 geval txx = te stellen ook het bestaan van den lichtdruk zou ont- 

 kennen. Toch is dit niet het geval. Immers behalve uit de spanningen 

 wordt de lichtdruk dikwijls berekend uit de hoeveelheid van bewe- 



24* 



