( 364 ) 



èn omdat we meenden dat het vloeistof-vloeistot'plooipunt bij ver- 

 hooging van de temperatuur wel naai' rechts zou bewegen en we 

 het bij onze hoogste ontmengingsternperatuur nog links vonden liggen. 



Vandaar dat onze volgende vulling een x heeft die nog aan- 

 merkelijk kleiner is, nl. x = 0,090. Nu echter bevonden we ons 

 beslist links van het beneden eindpunt en tevens van alle plooipunten. 

 Uit de drukverhooging bij de condensatie, waarbij nu eerst phase 3 

 verdween, bleek dat we van dit eindpunt nu weer verder verwijderd 

 waren dan bij # = 0,121. 



Om nu de juiste samenstelling te vinden hebben we eenige malen 

 telkens eenige mg. koolzuur uit onze buis gelaten en dan slechts 

 onderzocht ot' we nog links waren van 't beneden eindpunt. Op deze 

 wijze zijn wij er in 3 tempo's zeer dicht aan genaderd terwijl wij 

 meenen in ons mengsel ,r = 0,114 het juiste getroffen te hebben. 



Gaan we daaruit de verplaatsing van het punt 2 met de tempera- 

 tuur na, dan vinden we dat die zeer regelmatig plaats vindt. Inliet 

 temperatuurgebied van ± 10° tusschen de kritische eindpunten ver- 

 plaatst het zich van # = 0,008 tot x = 0,114 hetgeen levert 



L.r\ 0,106 



- = = ruim 0,01 heluven we ook vonden over het 



LTJ-2 10 



temperatunrtraject 39°. 1 — 39°. 8. Uit de verdere waarneming van die 



mengsels bleek dat het vloeistof-vloeistot'plooipunt nagenoeg bij 



constante x blijft liggen '). We konden onze temperatuur opvoeren 



lul ruim 46° en steeds namen we bij samenpersen plooipnntsver- 



schijnselen waar. Wel verdween bij temperaturen boven 35° de meniscus 



iets onder de helft van 't totaal volume, dit wees dus op retrograde 



condensatie van de phase 3, er trad dus een zeer geringe verplaatsing 



van het plooipunf naar rechts op. 



Denken we ons nu de vloeislof-vloeistofplooi ongeveer symmetrisch, 

 dan moet dus het punt 3 zich evenver naar rechts verplaatsen als 

 2 naar links en zouden we voor 1 uiterste punt van 't onlmeng- 

 gebied vinden een samenstelling x = ± 0,22. Ten slotte zij opgemerkt, 

 dat we getracht hebben steeds zooveel mogelijk de velschillende 

 mengsels bij dezelfde temperaturen waar te nemen. Daar de drie- 

 phasendrukken vrij sterk met de temperatuur stijgen, blijkt echter 

 liet constant houden tot op een tiende graad niet geheel voldoende. 

 We vinden dus niet zoo heel mooie overeenkomst in de verschillende 

 getallen (zie tabel). 



Dok vonden we soms een geringe afwijking van de temperatuur 

 van de kritische eindpunten. We hebben kunnen constateeren dat 



] ) Dit is Jus hetzelfde wat Timmermans heeft gevonden bij de door hem onder- 

 zochte stelsels. Deze Verslagen October 1910 p. 56y. 



