(424) 



m.a.w. de binodale lijn van het evenwicht 1,3 valt samen met de 

 rechte lijn 1 — 2, w. t. b. w. 



Wanneer men de literatuur over het if?-vlak nagaat, zoo blijkt het, 

 dat er in de figuren tegen de bewezen stelling meermalen gezondigd is. 



Uit deze wet kan men nu verder door beschouwing van de figuur 

 in de buurt van een kritisch mengpunt, d.w.z. van een toestand, 

 waar twee der punten 1,2,3 samenvallen en een plooipunt voor den 

 dag komt of verdwijnt, den volgenden regel afleiden : 



Op hel oogenblik, dat een plooi met haar plooipunt een binodale 

 lijn van een tweede plooi treft, moet de kromming van de binodale 

 lijn in teeken met die van de plooi in haar plooipunt overeenstemmen. 



Men kan deze wet afzonderlijk op de volgende wijze bewijzen, 

 gebruik makende van den bekenden loop van den isopiëst, de lijn 

 van standvastige drukking. Het is bekend, dat de isopiëst, die een 

 plooi in haar plooipunt aanraakt, in dezelfde richting gekromd is als 

 de plooi. In het beschouwde punt, waar het plooipunt de binodale 

 treft, raken de beide binodalen en de isopiëst elkaar aan, maar de 

 isopiëst moet de binodale tevens snijden. Immers bestond gewone 

 aanraking van de eerste orde, zoo zou het bedoelde punt een punt 

 van maximum (of minimum) dampdrukking zijn en het is bekend, 

 dat dit laatste punt niet met het kritisch mengpunt samenvalt. De 

 isopiëst en binodale raken en snijden elkaar dus tegelijkerlijd, d.w.z. 

 ze hebben even groote kromming, waaruit in verband met de straks 

 genoemde eigenschap van den isopiësr nu ook volgt, dat de binodale 

 in dezelfde richting gekromd is als de plooi in het plooipunt. 



Gemakkelijk kan men zich ten overvloede van de gelijkheid der 



fd t v\ f&v\ 



grootheden — en - — in het bedoelde punt door berekening 



verzekeren: trouwens het is mij gebleken, dat bij een vroegere gele- 

 genheid van der Waals reeds een analytisch bewijs van deze betrek- 

 king heeft gegeven '). 



Hieraan zij echter de opmerking toegevoegd, dat ik mij met de 

 zienswijze van van der Waals, dat de waarde dezer differentiaal- 

 quotiënten in het splitsingspunt zijn zou, niet heb kunnen veree- 

 nigen. De door van der Waals t. a. p. aangenomen splitsing van 

 de spinodale lijn heeft plaats binnen de binodale ! ) en de voorwaar- 

 den voor dit splitsingspunt gelden dus, naar ik meen, niet voor het 

 splitsingspunt der binodale lijnen, waar het om te doen is. Is deze 



■) J. D. van der Waals. Verslagen XVII. p. 1024, 1909. 



~) Zie de verhandeling van Kortewes (Arch. Neérl. 21), en bijvoorbeeld van 

 der Waals, Verslagen XVI p. 161. 1907. 



