( &3 ) 



6872,6 (S.) 6630,o(3.) 6475 (S.) 6359 (S.) ,. , 



6826,9 (S.) ; 6588 (S.) 6434 (S.) 6325 (S.) vormen fuei een leeüs, 



waarvan de grens op de reeds besproken wijze uit de eerste neven- 

 reeks gevonden wordt 1 ). Daar echter de eerste nevenreeks niet nauw- 

 keurig gemeten is, kan ook de grens van Bergmann's reeks slechts 

 bij benadering langs dezen weg worden bepaald. Het feit, dat deze 

 reeks uit paren bestaat hangt samen met de satellieten, die de 

 I. N. R. vergezellen "). 



Hicks ') berekent voor deze lijnen de constanten in Rydberg's 

 formule en in de door mij gegevene empirische formule. De waar- 

 nemingsfouten in deze lijnen zijn te groot, om uit te maken, welke 

 formule de voorkeur verdient. Het is mij gebleken, dat een verandering 

 binnen de mogelijke waarneiningsfout van de lijnen, die aan de 

 berekening ten grondslag werden gelegd, een aan merkel ij ken invloed 

 op die constanten heeft en ook op de berekende afwijkingen van de 

 andere lijnen. 



De eerste twee lijnen van bovengenoemde reeks geven weer een 

 verschiltrilling, de lijn 3,97 fi van Moll ; het verschil van de waar- 

 genomen lijnen geeft 3,89. 



Waterstof. De formule van Balmer voor een waterstofreeks kunnen 



109675 109675 

 we aldus schrijven : n = — — ~Tö7s ^' m= ' ' ' ' ' 



Het is merkwaardig, dat de grens van deze reeks juist 1 / i van 



de universeele constante bedraagt. Dit, verschijnsel is verklaard, wanneer 



we deze waargenomen reeks als een verschil-reeks beschouwen, die 



overeenkomt met degene, die door Lenard e.a. in het spectrum van 



Na ontdekt is. Wanneer we voor de hoofdreeks van H, die in het 



109675 

 ultra-violet ligt, de formule n = A (II), m = i,2, ... aan- 



(m+1)" 



nemen, stelt formule (I) de lijnen voor, wier frequentie het trillings- 

 versehil is van de eerste lijn van formule (II) met elk der volgende. 



l ) De metingen van Randall (Ann. d Phys. Bd. 33, 1910, p. 743) zijn nauw- 

 keuriger. 



3 ) W. Ritz, l.c. p. 522, Geval 5. 



3 ) W. M. Hicks, A critical study of s^ectral series, Phil. Transact. of the R.S. 



N 

 London, Ser. A, Vol. 210, p. 85, 1910. Hicks neemt de formule n—A- 



b 



m-\-a-\ — 



m 



aan. Waarschijnlijk heeft Prof. Hicks geen kennis genomen van de Proceedings of 



the Meeting of Nov. 27. 1906 van deze Akad. Van dit stuk en van mijne diss. 



Amsterdam verscheen een referaat in de Beibl 1907. Hicks vermeldt niet, dat deze 



formule elders reeds behandeld is. 



