( 444 ) 



De grens van de verschilreeks is n* — n 1 = A — 7% 1 en dit is de 

 grens, waartoe we volgens Rydberg-Schuster voor een nevenreeks 

 komen. Een verschilreeks maakt dus den indruk van een nevenreeks, 

 omdat ze naar een zelfde grens convergeert (zie Lithium). 



Het feit, dat H a uit 2 componenten bestaat, wier afstand 0.14 — 

 Hg uit twee componenten, wier afstand 0.08 A.E. is volgens Michelsok, 

 wijst er op, dat wij niet met een constant trillingsverschil te doen 

 hebben en pleit tegen het. karakter van een nevenreeks. l ) 



De lijnen van deze verschilreeks geven wederom verschiltrillingen 

 en wel de door Paschen gemetene 18751,3 (1) en 12817,6 (1,5). 



Deze lijnen worden binnen de mogelijke waarnemingsfout voor- 

 1 9675 109675 109675 109675 



gesteld door n = — — — — en n = 



%.' Lu y — o 



h = 18751,6 ij— .12818,7 en zijn 



dus te beschouwen, als verschiltrillingen tnsschen de eerste lijn der 

 verschilreeks met de tweede en derde lijn dier reeks of óók als 

 verschiltrillingen tusschen de tweede lijn der hoofdreeks met de 

 derde en vierde lijn der hoofdreeks. Ritz 2 ) besluit uit de aanwezig- 

 heid van deze lijnen, dat de formule van Balmer met twee geheele 



ordegetallen geschreven moet worden; aldus n = 109675 f — 



\n~ m 



n = 2 en m = 3, 4 enz. en n = 3, m = 4, 5 enz. 



Tegen deze schrijfwijze is niets in te brengen 3 ); voor een verklaring 

 van het spectraalverschijnsel echter is het wenschelijk de aandacht 

 te vestigen op de aanwezigheid van verschiltrillingen. 



Merkwaardig is in dit verband ook, dat de lijn 1216,0 een van 



de sterkste lijnen door Lyman 4 ) in het uiterste ultra-violet gemeten, 



109675 



de eerste term van de reeks n — 101)675 - is. 



(m-fl) s 



Voor /» = 1 vindt men h = 1215,6. 



In de laatste jaren is F. Paschen onze kennis van de lijnenspectra 

 blijven verrijken met een aantal uitstekende metingen in het infra- 

 rood 5 ). In de verhandelingen van Paschen wordt de aandacht op 

 tal van combinaties in de spectra van Thallium, Aluminium, Zink, 



') Zie Kayser und Runge, Handbucli der Spectroscopie, Bd. II, p. 572. 



-) W. Ritz; Ph.vs. Zeitschr. 16, 1908, p. 524. 



s ) Slechts dit, dat alleen de termen m = 4 en m = 5 zijn waargenomen. 



4 ) Th. Lyman, Astrophys. Journ. 23, 1906, p. 181. Ritz vestigt de aandacht 

 op deze lijn in zijne verhandeling over Magnetische Atomfelder und Serienspektren 

 Ann. d. Phys. 25, 1908, p. 667. 



*) F. Paschen, Ann. d. Phys- 27, 1908, p. 537; 29, 1909, p. 625; 30, 1909, 

 p. 746; 33, 1910; 35, 1911, p. 860; 36, 1911. p. 191. 



