( 478 ) 



tol ] 7 -as; dus q = en i\ = 0. Uit i"2) volgt dan: 



LY lA „- + (3d lP — c> s + 2^p.i 7/ + (cü.p - c 3 )y* + . . . = . (3) 



De raakkromme raakt dus de F-as in het punt O. Daar de A-as 

 (de lijn OP) en de F-as toegevoegde middellijnen der indikatrix 

 zijn, zoo volgt : de lijn OP, die den top P van een kegel met een 

 punt O van zijn raakkromme verbindt, en de raaklijn in het punt 

 O aan deze raakkromme zijn gekonjugeerde middellijnen der indikatrix 

 van het punt O. 



In het algemeen is de raakkromme in de nabijheid van het punt 

 van eindige kromming en bepaald door: 



2o lP w + (d zP — e,) f = (4) 



Als p zoodanig gekozen wordt dat d t p — c, = dan wordt de 

 vergelijking: 



2G 1 pa + (e<p—2d t )-y' = (5) 



zoodat de raakkromme in hel punt O een buigpunt heeft. 



Er zijn verschillende ternaire verzadigingslijnen met één of meer 

 buigpunten bekend. Men vindt b.v. op de verzadigingslijn van het 

 barnsteenzuurnitril in het stelsel: water — alkohol — barnsteenzuur- 

 nitril ; ) bij 4°. 5 twee buigpunten. 



J/i . De lijn OP is een asymptoot der indikatrix. 



Wij nemen OP tot A'-as, de andere asymptoot tot Y-m, zoodat 

 q = 0, c, = en c 3 = 0. 



De raakkromme is dan bepaald door: 



e tPy + 3d lP <u> + (2d t p-cJ xy + J s py + . . . = . . (6) 



De beschrijvende lijn OP van den kegel raakt dus in O aan de 

 raakkromme "). 



Wij hebben dus hier het geval dat men door het punt P eene 

 raaklijn kan trekken aan de verzadigingslijn van de door P voor- 

 gestelde vaste stof. Daar dit raakpunt O echter een hyperbolisch 

 punt is, zoo kan zich dit geval alleen op het labiele gedeelte eener 

 verzadigingslijn voordoen. 



II. Het punt O is een parabolisch punt. 



1 

 Daar O een parabolisch punt is, zoo volgt c,t' 3 — c 3 2 = Ü. Het 



punt O ligt dus op de parabolische of spinodale lijn van het oppervlak. 



b F. A. H. Schreinemakers. Z. f. Phys. Ghem. 27 114 (1898). 

 -) Men zie ook: H. A. Lorentz. Z. f. Phys. Ghem. 22 523. 



