( 500 ) 



schijnt men een deel der zwavel steeds door lieeten toluol, enz., uil 

 Ie kunnen trekken. Volgens G. en Chr. is de kryoskopische konstanle 

 van bel Sb 3 S, 791° C, als Sb is opgelosl ; uil de depressie's mei 

 J//.,.S' en PbS volgl 791°, 1 ; uil Pklabon's proeven, mei HgS en 

 ('n.,S, 792°,5 C. Daarbij moet worden aangenomen, dat het gesmolten 

 Sb. 2 S s niet noemenswaard dissocieert. Voor de sniellwarmte vindt 

 men hieruit J 7,2 Kalorie per gram; de direkte bepaling gaf: 17,5 

 per gram. De ware specifieke warmte van hel vaste Sb 2 S s is volgens 

 G. en CflR.: 0,220 (bij 500° C), terwijl de smelt bij 582° C. daar- 

 voor de waarde: 0,263 levert. 



§ 3. Voegt men méér zwavel aan 't Sb 3 S 3 toe dan 60 "/„, dan 

 daalt eerst de temperatuur van stolling. lïij 61 at. proc. S was zij 

 541° C, maar reeds bij 61,3 % krijgt, men weder twee vloeibare lagen 

 (530° C), gelijk ook aan de doorsnede der snelafgekoelde massa Ie zien 

 is. De duur der halte is hier 100"; bij 62,3 % is ze 80", en bij 63,8 % 

 blijft /.e (50" konslant. Ook bij 70 "/o en 80% k° n de temperatuur 

 van .530° nou 1 gevonden worden, maar bij 90% werkte- het koken 

 der zwavel te storend. Er werd slechts ééne eutektische temperatuur 

 gevonden, bij 110' C; alzoo bijna 'I smeltpunt dei' zuivere 



zwavel. Van eene verbinding Sb.,S. o werd geen spoor gevonden : 

 deze gchijnt zich dus bij 't samensmelten dei- beide elementen niet 

 te kunnen vormen. 



§ 4. Ook de komplexen van zilver en zioavelzilver zijn meer- 

 malen onderzocht, ofschoon met vrij uileenloopend resultaat. Volgens 

 PÉLABON 1 ) zou men van het zilversmeltpunt af eerst eene rechtlijnige 

 daling tot 800° C. en een gehalte van 31 u /„ 5 hebben, — welk punt 

 hij als eerste eulektikum beschouwt ; waarna de lijn weer onmid- 

 dellijk 25 zon stijgen lot het smeltpunt van Ag^S. Z'wavelrijke meng- 

 sels zijn wegens 't zwavelverlies niet verder te onderzoeken. 



Deze resultaten zijn in tegenspraak met die van Friedrich en 

 Leroux 2 ), alsmede met de opgaven van andere waarnemers en met' 

 de hier gegeven data. Alle deze onderzoekers komen lol hel besluit, 

 dal ook hier eene beperkte mengbaarheid in den vloeistoftoestand 

 voorhanden is. De gegevens van Frikdrich en Leroux stemmen in 

 hoofdzaak met de mijne overeen, hoewel de interpretatie daarvan 

 hunnerzijds niet geheel met de mijne overeenkomt. Zoo meenen zij, 



'i Pjélabon, loc. ('it. pag. 5'26. 



-) Friedrich en Leroux, Metallurgie 3. 361. (1906); ibid. 4. 4S5. Friedrich 

 vimll hier voor een 99.6 "/,, Ag. 2 S 't smeltpunt: 835° G. : volgens hem zou dit door 

 méér S stijgen, evenals zulks bij 't FeS welbekend is (Metallurgie 5. 24, 51. (1908)). 



