( 540 ) 



De bepaling van Guye en Droüginink werd uitgevoerd met een 

 pentaanthermometer, waarbij een correctie van ongeveer twee graden 

 noodig was voor den uitstekenden draad, wat althans een gedeelte 

 van het gevonden verschil kan verklaren. Door Ramsay werd het 

 smeltpunt bepaald voor een onderzoek der vriespuntdalings constante, 

 welke natuurlijk onafhankelijk is van de absolute waarde van het 

 smeltpunt; ook bij het hiervoor gebruikte toestel zal een uitstekende 

 draad waarschijnlijk onvermijdelijk zijn geweest. 



Tevens hebben wij eene hoeveelheid stikstofperoxyd bereid op de 

 wijze, welke door Ramsay wordt aangegeven, door samenvoegen van 

 ^ 3 3 , bereid uit sterk salpeterzuur en arseentrioxyde, met sterk 

 salpeterzuur en phosphorpentoxyd. De ontkleuring van het N 3 s treedt 

 spoedig op, wanneer eene voldoende hoeveelheid van het uit salpeter- 

 zuur en phosphorpentoxyde gevormde N 3 5 aanwezig is. De ver- 

 kregen vloeistof werd van het gevormde phosphorzuur en den 

 overmaat P 2 5 afgegoten en een vijftal fracties hieruit door distillatie 

 door een phosphorpentoxyd buis in met capillairen voorziene buisjes 

 opgevangen. Bij geen dezer fracties werd een eindsmeltpunt gevon- 

 den, dat hooger lag dan - -10.9°, ook al bedroeg het waarneembaar 

 smeltlraject slechts enkele tienden graden. Bij deze bepalingen, welke 

 werden verricht in een bad van koolzuur en alcohol, dat door in- 

 werpen van stukjes koolzuur langen tijd constant kon worden gehou- 

 den, werden de buisjes onder voortdurend schudden zeer langzaam 

 opgewarmd ; de temperatuur werd op een Ansehützthermometer, 

 waarvan de kwikdraad geheel in het bad was ondergedompeld, 

 afgelezen. 



Geschiedde het opwarmen met een snelheid van ongeveer 0.1° per 

 minuut, dan werd ondanks schudden der buisjes een merkbaar te 

 hoog gelegen smeltpunt gevonden. Of het smeltpunt van het N„0 4 

 van de voorgeschiedenis kan afhangen en de afwijkingen misschien 

 door vorming van inengkristallen van N s 4 en N0 2 kan worden 

 verklaard, zal tot een later onderzoek van Prof. Smits en één onzer 

 moeten worden uitgesteld. 



§ 7. Het stikstoftetroxyd mag met recht het klassieke voorbeeld 

 der dissociatie worden genoemd. Met de experimenteele bepaling en 

 vooral met de theoretische beschouwingen en berekeningen hebben 

 zich tal van chemici en physici beziggehouden. Als basis voor deze 

 berekeningen dienen de dampdichtheidsbepalingen van in dissociatie 

 verkeerend N 2 O t bij wisselende temperatuur en druk. Uit deze be- 

 palingen, waarvan die van de gebroeders Natanson *) de meest nauw- 



b Wied. Ann. 24 454 (1885); 27 606 (1886). 



