( 547 ) 



Hieruit volgt, dat ook in de mengkristallen op de lijn Sa en in 

 die op S'a' innerlijk evenwicht heersenen kan en deze conclusie 

 stelt ons nu in slaat de waarnemingen van Royston te verklaren. 



Onderstellen wij nl., dat smeedbaar gietijzer langen lijd op 1030° 

 is verhit, zoodat zich het stabiele evenwicht tusschen martensiet- 

 mengkristallen S. f en grafiet 6\ heeft ingesteld en koelen wij nu niet 

 langzaam genoeg af, dan is het mogelijk, dat de grafiet-afscheiding 

 geheel of gedeeltelijk achterwege blijft, waardoor de mengkristal- 

 phase niet de lijn as maar een anderen weg volgt, b.v. S g S c en 

 nu is het mogelijk, dat het innerlijke evenwicht door de grootere 

 koolstofconcentratie in de vaste pliase zooveel meer naar den carbied- 

 kant gelegen zal zijn, dan bij het stabiele evenwicht met grafiet bij 

 dezelfde temperatuur, dat de vaste phase ook ten opzichte van 

 eementiet oververzadigd wordt en zich dit laatste in S c afscheidt. 



Nu is het natuurlijk mogelijk, dat ook de cementietafseheiding 

 vertraagd kan worden, maar daar dit niet lot de vorming van 

 nieuwe phasen aanleiding geeft is dit hier van geen beteekenis. 



Is de afkoeling niet te snel, dan zal bij circa 690° het metasta- 

 biele mengkristallen-euteeticum worden bereikt, waar de omzetting 



martensiet -^ ferriet + eementiet, 

 plaats heeft en daar de oorspronkelijke samenstelling van de marten- 

 siet mengkristal phase S r/ rechts van die van het eutecticum *S' ligt, 

 zullen de structuurelementen perliet -f- eementiet gevonden moeten 

 worden en daarnaast natuurlijk grafiet, dus juist waf waargenomen werd. 



Het is duidelijk, dat het bijzondere van het hier besproken ver- 

 schijnsel hierin bestaat, dat, hoewel de marteusiet-kristallen met 

 grafiet in kontakt zijn bij niet zéér langzame afkoeling geen of geen 

 voldoende hoeveelheid grafiet zich afscheidt. 



Nu is echter reeds meerdere malen gekonstateerd, dat een over- 

 verzadigde vloeistof in kontakt met de stof ten opzichte waarvan de 

 vloeistof oververzadigd is, soms betrekkelijk langen tijd oververzadigd 

 blijven kan. Ik heb dit waargenomen bij het onderzoek van het 

 stelsel aether-anthrachinon, doch alleen in de gevallen de vloeistof- 

 phase zéér viskeus was. 



Wanneer men nu niet met een viskeuse vloeistofphase, maar, 

 zooals hier, met een vaste oplossing te doen heeft, zal genoemd 

 vertragings verschijnsel des te eerder kunnen optreden. 



Het zal nu wel geen nadere toelichting behoeven, waarom Royston, 

 toen hij niet tot 1030°. maar tot 720° verhitte, na afkoeling minder 

 eementiet moest vinden. Mogelijk is het, dat hij' toen niet op de lijn 

 a's', maar op de lijn ss' in .sy is terecht gekomen, zoodat zich eerst 

 «-ijzer afzette. 



