( 553 ) 



Het zou voor de hand liggen dit 'afwijkend gedrag in verband te 

 brengen met de groote dissociatie-constante van het salicylzuur ; maar 

 dir is ongetwijfeld niet de oorzaak, daar de sterker gedissocieerde 

 verbindingen : 2.4- ; 2,3- ; 2.6-dioxybenzoëzuur en zelfs 2.3.4- en 

 2,4,6-trioxybenzoëzuur niet of minder remmend bleken te werken, 

 terwijl het veel zwakkere bonzoëzuur en met name de tolujlzuren 

 de ontwikkeling van het organisme nog in sterker mate bleken tegen 

 te gaan. 



Wij hebben daarom nagegaan of de theorie van H. Meyer 1 ) en 

 E. Overton 2 ) ons een bevredigende verklaring van het verschijnsel 

 kon geven. Deze theorie gaat uit van het denkbeeld, dat de wijzi- 

 gingen, die er in het vet- of lecithine-achtige gedeelte van het organisme 

 intreden in de eerste plaats van invloed zullen zijn op een ver- 

 andering der verschillende functies. Is dus een stof gemakkelijker 

 oplosbaar in vet dan in water, dan kan zij reeds daardoor een 

 narkotische werking uitoefenen, omdat ze zich in het vetachtige 

 gedeelte zal ophoopen. 



Door den verdeelingscoëfficient te bepalen van een groot aantal 

 stoffen tusschen water en olijfolie en dezen te vergelijken met de 

 narkotische werking kon, door de genoemde onderzoekers, de theorie 

 aan een uitgebreid feitenmateriaal worden getoetst, en zelfs kon 

 door Meter worden aangetoond, dat, wanneer door temperatuurs- 

 verandering de verdeelingscoëfficient gewijzigd werd, de narkotische 

 werking in den volgens de theorie te verwachten zin werd beïnvloed. 



Inderdaad bleek ons, dat, terwijl de verdeelingscoëfficient van 

 salicylzuur tusschen olijfolie en water bij 25° = 11.8 was, dezelfde 

 grootheid voor p-oxybenzoëzuur =0,6 en voor m-oxybenzoëzuur 

 = 0,4 bedroeg'. 



Wij hebben vervolgens een aantal andere benzolderivaten op hunne 

 werking op de ontwikkeling van den penicillium onderzocht, waarna 

 wij van een aantal hunner ook den verdeelingsfactor tusschen olijfolie 

 en water hebben bepaald, 



In alle gevallen hebben wij een duidelijk parallellisme tusschen 

 remmende werking en grootte van den verdeelingsfactor geconstateerd. 



Het onderzoek bracht verder nog eenige feiten omtrent maxima 

 van ontwikkeling van den penicillium in oplossingen van verschillende 

 koolstofderivaten aan het licht, die ons niet onbelangrijk voorkomen. 

 Zij steunen ook de MEYER-OvERTON'sche theorie. 



*) H. Meyer. Zur Theorie der Alkoholnarkose. Arch. f. exp. Pathol. u. Pharraa- 

 kol. 42 p. 109 (1899) en 46 p. 338 (1901) Zie ook G. Ahchangelsky 46 p, 347. 



2 ) E. Overton. Studiën über die Narkose. Zugl. ein Beitrag zur allgem. Physiologie 

 Fischer. Jena (1901). 



