( 56* ) 



Het maximum ligl dus tusschen 8,5 cu 10,4 mg.; in deze concen- 

 traties is liet een uitnemende koolstof bron. 



Uit deze proefnemingen blijkt, dal de onderzochte stollen, onder 

 een gemeenschappelijk gezichtspunt moeten beschouwd worden. Zij 

 füngeeren zoowel als koolstofbron als in de hoedanigheid van rein. 



Waren zij uitsluitend koolstofbron, dan zoude de omwikkeling 

 voortdurend toenemen met de concentratie; waren zij uitsluitend rem. 

 dan zouden zij natuurlijk geen ontwikkeling kunnen toelaten. 



Wij hebben met deze proefnemingen levens een methode om de 

 geschiktheid van een bepaalde stof als koolstoiVocdsel te leeren kennen: 

 hoe hooger hel maximum ligl, des Ie geschikter is de stof. Het proto- 

 catechuzuur blijkt veel gunstiger eigenschappen Ie hebben, dan 

 m- en p-oxybenzoëzuur, en deze laatste stoffen zijn beter dan phénol. 



Ten slotte viel hel ons op, dal hel phenol in geringe concentraties 

 sneller ontwikkeling gaf dan p-oxybenzoëzuur, een verschijnsel, dal 

 wij bij de andere remmende stoffen, als benzoëzuur en de toluylzuren, 

 ook reeds waargenomen hadden (z. v.). Was dit een algemeen ver- 

 schijnsel, dan moesten de nog gunstiger werkende stollen, zooals 

 protocatechuzuur in geringe concentraties wederom een minder 

 snellen groei veroorzaken dan hel p-oxybenzoëzuur. 



Inderdaad gaven 4,5 resp. 8,2 ing. protocalechuzuur enkele dagen 

 achter elkaar waargenomen een zeer veel geringeren groei dan 3,7 

 resp. !>."2 mg. p-oxybenzoëzuur. 



Nu hiermede uitgemaakt is, dat er geen essentieel maar een gradueel 

 verschil tusschen deze benzol-deiïvaten is. kan de hoofdoorzaak niet 

 anders dan in een gradueel verschil van eigenschappen liggen, bijv. 

 in een verschil van oxydeerbaarheid of zelfs reeds van oplosbaarheid. 



Hoewel hel wel waarschijnlijk is, dal in meerdere richtingen gezocht 

 moet worden, hebben wij ons voorloopig bepaald tot de oplosbaarheid 

 en den verdeel ingsfactor bepaald van de belangrijkste verbindingen 

 tusschen olijfolie en water. 



Over den verdeehngs factor van verschillende verbindinc/en 

 tusschen olijfolie en ir<th>r />// 25°. 



Tol dil doel werd de oplosbaarheid van de stoffen zoowel in 

 water als in olijfolie bepaald, door hen gedurende langen tijd in een 

 thermostaat mei de oplosmiddelen te schudden en het gehalte daarvan 

 ie bepalen. Er werden steeds duplo-metingen gedaan waarbij een der 

 Heschjes langer geschud werd dan het andere. 



De /.men werden bepaald door titratie, nadat de betrouwbaarheid 

 eersl was vastgesteld; bij de oplosbaarheidsbepalingen in olijfolie, 



