( 599 ) 



gedeelte - of liever in een gedeelte mei grooter en in een niet 

 kleiner volumes. Dat het experimenteel onderzoek in dal opzichl 

 nog /.eer onvolledig is, wordt gereedelijk toegegeven. 



Nn kan men voor de plaats van hel splitsingspunl drieërlei onder- 

 stellingen maken : i". buiten de binodale der dwarsplooi ; 2". binnen 

 de binodale; 3°. juist op de binodale. De dwarsplooi neemt bij de 

 temperatuur der splitsing nog de geheele breedte in. 



In het eerste geval kan de splitsing experimenteel worden waar- 

 genomen. Vraagt men dan naar de eigenschappen van de binodale 

 lijn voor het evenwicht vloeistof-vloeistof en vloeistof-damp, dan 

 heeft men I". in hel splitsingspunl twee elkander snijdende krommen 

 2" i\un reeds bestaanden vloeistoftak van de dwarsplooi, natuurlijk 

 eenigszins gewijzigd en loopende door het labiele deel van wal ik 

 maar lengteplooi zal noemen. 



Hij iets hoogere temperatuur, dus boven die der splitsing, is in 

 hel splitsingspunt het convex-convexe gedeelte van het ifj-vlak te 

 voorschijn gekomen - een afzonderlijke kromme heeft zich afgesplitst, 

 hetzij geheel gesloten of open naar de zijde der limietvolumes, waar- 

 omtrent ik naar vroegere opmerkingen verwijs. En de dwarsplooi 

 heeft bovendien een zijplooi verkregen met een plooipunt aan den 

 kant der kleine volumes. Om deze zijplooi te sluiten is nog een 

 verborgen plooipunt nooilig — ook hieromtrent meen ik naar vroegere 

 mededeelingen te mogen verwijzen. 



Hij nog hoogere temperatuur heeft zich de zijplooi steeds meer 

 naar de dwarsplooi teruggetrokken ; het plooipunt bereikt de binodale 

 der dwarsplooi, als 'wanneer de vloeistoftak dezer binodale niet meer 

 door een labiel gedeelte loopt. 



.Maar, en daaromtrent verwijs ik ook naar vroegere onderzoekingen, 

 nuk dan bestaat nog het verborgen plooipunt. En eerst bij nog 

 hoofere temperatuur vereenigt zien dat verbolgen plooipunt mei hel 

 plooipunt van de vroeger bestaande zijplooi Van af de temperatuur, 

 waarbij dat plooipunt op de binodale lijn lag, bestond er binnen de 

 binodale een paar heterogene plooipunten. Maar eigenlijk als men zich" 

 niet tot hel gedeelte van het oppervlak, dat binnen de dwarsplooi 

 ligt, beperkt, bestaat er zulk een paar heterogene plooipunten, reeds 

 bij de temperatuur ^V'v splitsing. En zelfs, als de lengteplooi aan de 

 zijde der kleine volumes gesloten is, bestaat zulk een paar plooi- 

 punten reeds vóór de splitsing. Alleen heefl er dan bij de splitsing 

 plotseling substitutie plaals van een der tot hel paar behoorenile 

 punten, dooi' een geheel ander punt, iets waarop ik in een volgende 

 mededeeling terug kom. 



|)il eerste geval voor de misschien mogelijke plaals van het 



