( 600 ) 



splitsingspunt is niet bekend, en is zeker wel niet verwezenlijk! bij 

 het mengsel door Van der Lee onderzocht. En het was nu mijn doel 

 in Bijdrage XV het 2de geval te verklaren. 



Niet dat er groot verschil is met hel hier boven beschrevene - 

 alleen is er verschil, wat de plaats van het splitsingspunt betreft. 



Dat splitsingspunt zou toevallig kunnen liggen juist op de binodale 

 lijn van de dwarsplooi, wat ik hierboven als 3 de geval heb genoemd. 

 Wel toevallig zon dat moeten genoemd worden. Zooals ik hierboven 

 reeds heb opgemerkt, zou de eigenschap van het oppervlak, die tot 

 splitsing voert, en de eigenschap aan den dampkant der dwarsplooi, 

 die de plaats van de binodale der dwarsplooi in hooge mate be- 

 heerschl, wel aan zeer bijzondere eischen moeien voldoen. Ik acht 

 de kans op dat geval wel gelijk nul. 



Daarenboven is het verschil tusschen dit bijzondere geval en liet 

 2 du zoo gering, dat als dal laatste besproken is, ook de bijzonder- 

 heden van het bijzondere geval gemakkelijk ingezien worden. 



In nevensgaande figuur heb ik voorgesteld den stand van de 

 spinodale en binodale lijnen bij een temperatuur iets boven de 

 splitsingstemperatuur. Door All en CD zijn aangegeven twee stukken 

 van de binodale lijn der dwarsplooi, voor zoover deze gerealiseerd 

 kan worden. Door EBP 1 CF de binodale van dat gedeelte der lengt e- 

 ____£\\,. y^F 



plooij dal zich afgesplitst heeft en zich bij stijgende temperatuur naar 

 kleinere volunies beweegt. /', is liet zich naar kleinere volumes 

 bewegende plooipunt. . Door l\, is voorgesteld hel zich naar grootere 

 volumes bewegende plooipunt. Bij de splitsingstemperatuur vallen 

 l\ en P„ samen. Maar nu welen wij uit vroegere beschouwingen, 

 en ik verwijs o. a. naar Verslag K. A. v. YV. XIV, pag. 176, dal 

 er ook nog een gesloten binodale bestaan moet, waarvan P,, een 

 plooipunt is. en dal om deze binodale te sluiten nog een derde 

 plooipunt /'., aanwezig moet zijn. De punten /', en /•"., vormen samen 

 een paar heterogene plooipunten. Bij de splitsingstemperatuur is dat 

 verborgen plooipunt reeds aanwezig, en eersl bij een temperatuur 

 die daarboven ligt (maar hoeveel hooger, is, evenals ter aangewezen 

 plaatse, niet aan Ie geven), vallen I', en l\ samen. 



Bij een temperatuur boven die, waarvoor de hier gegeven figuur 

 geldt, heeft de naar kleiner volumes bewegende lengteplooi het plooi- 

 punt I\ op de binodale der dwarsplooi welke dan over de geheele 



