53 



ingeruild, zonder daartoe eenigen last te hebben gehad, 

 wat aan Junghuhn ten volle bekend was. 



Eene onnaauwkeurigheid is het te beweren , dat de voor- 

 melde plant bij den zoogenaamden aardbeziëntuin te Tjie- 

 Bodas is aangeplant, wijl die plant te Buitenzorg reeds was 

 afgestorven; de boom te Tjie-Bodas is slechts een stek 

 van de plant van professor de Vriese, even als de tweede 

 boom weder een stek van dezen is. 



Op bl. 96 en volgende vat Junghuhn eene schijnbare 

 gunstige gelegenheid aan om het heerlijke kinaplantsoen 

 te Tjie-Bodas, en daarmede de sporen van alle vroegere 

 werkzaamheden van anderen op den achtergrond te plaat- 

 sen en alleen te behouden wat door hem gesticht of gered 

 is. — Het heet daar dat de boomen begonnen te kwijnen: 



1°. omdat ze gebrek hadden aan beveiliging tegen de 

 brandende zonnestralen. 



2°. Wegens de ongunstige gesteldheid des bodems, waar, 

 onder eene humuslaag van één tot twee voet dik, eene 

 kompakte rots gevonden wordt, die voor alle wortels on- 

 doordringbaar is. 



Tegen deze beide beweringen spreken de resultaten, 

 want het geheele plantsoen stond prachtig en was zelfs 

 weelderig te noemen; dat enkele boomen, door den wind 

 van hunne wortels geslagen, of door wormen aangevreten 

 waren en daardoor kwijnden, zal wel niet als iets buiten- 

 gewoons kunnen aangemerkt worden, wijl zich dergelijke 

 voorbeelden ook wel in de koffijtuinen en zelfs te Penga- 

 lengan bij de kinaplanten , hebben voorgedaan en dat de 

 onderliggende wadas eene kompakte rots zou zijn, voor 

 alle wortels geheel ondoordringbaar, zal Junghuhn zelf 

 wel het minst van allen gelooven, want daarvoor wordt 

 hem te veel mineralogische kennis toegeschreven. 



Dat die reusachtige rasamalaboomen (Liquidambar Al tin 

 giana Bl.) van 150 voeten hoog en met stammen van 7voeten 

 diameter, met hunne wortels slechts over die zoogenaamde 

 rots heenkruipen, is moeijelijk te gelooven; men zou zich ook 



