i>4 



ter plaatse, waar dergelijke boomen door cenen storm met 

 wortel en tak waren omgerukt, van het tegendeel kunnen 

 overtuigen, wijl ze in dergelijke gevallen uitgerukte aard- 

 kluiten \an 6 en meer voeten dikte zouden vertoonen en 

 zelfs daar beneden, in de alsdan gevormde kuilen, geene 

 kwestie van eene rotslaag zoude gevonden worden. 



Het fraaiste daarbij is nog de vraag of de wadaslaag niet 

 welligt jonger is, dan de rasamalaboomen , welke de mod- 

 der- en rapillie-stroom, toen hij als zoodanig langs de 

 helling afstroomde, niet heeft kunnen vernielen. 



Ware dit zoo , dan zouden de rasamalaboomen met hun- 

 ne wortels onder de wadaslaag moeten huisvesten, wat 

 blijkbaar niet waar is en ook niet waar kan zijn, omdat 

 die boomen niet zouden hebben kunnen voortleven, wan- 

 neer hunne wortels en stammen met dezen stroom waren 

 overdekt geworden , omdat de rasamalaboomen geene wil- 

 gen zijn, die terstond weder nieuwe wortels uit den aange- 

 hoogden stam zouden schieten en de diep bedolven wortels 

 dientengevolge zouden verstikken en verrotten, terwijl men 

 de dikke rasamalawortels overal aan de oppervlakte ziet 

 komen. 



Het op bl. 98, sub o voorkomende, nopens de Rhizo- 

 morphen is hiervoren reeds door ons besproken ; wij willen 

 echter hier nog een enkel voorbeeld aanhalen om die be- 

 wering te wederleggen. 



De Cinchona calisaya No. 2 is als stek geplaatst, tus- 

 schen de uitstekende wortels van een kolossalen, afgekap- 

 ten, cloodcn rasamalaboom en geheel omgeven van Rhizo- 

 morphen en toch is die boom de grootste van allen. 



Het sub 4 vermelde, dat de wind hier soms zeer sterk 

 waait, is ten deele waar en daarom had men voor wind- 

 brekende boomen moeten zorgen, die ter plaatse in de 

 Sponia orientalis (koerai) wegens haren snellen groei, en 

 niet te groote bladeren bij uitnemendheid gevonden worden. 

 Overigens vereischte het geen groote mate van slimheid, 

 om de boomen door staken of touwen tegen het omwaai 



