62 



heen te dringen. — Die harde rots bestaat, even als de 

 taaije vulkanische klei, slechts in de verbeelding van 

 Junghuhn, daarin opgerezen om zijne handelwijze te ver- 

 dedigen. 



De kinaboomen stierven op een 1 zoodanigen bodem niet 

 uit, zoo als Junghuhn beweert, maar hunne groei liet niets 

 te wenschen over en moest zelfs prachtig genoemd worden, 

 zoodat hier weder eene verkeerde voorstelling onvergeeflijke 

 handelingen dekt. 



Dat enkele kunnen afgestorven zijn, daarvoor zijn bier- 

 voren bereids de redenen aangevoerd. — De zonnestralen 

 hebben geen leed aan het plantsoen toegebragt maar wel 

 den S'poedigen bloei bevorderd en dit toch had het 

 eenige doel moeten zijn. 



»Er werd derhalve tot de verplaatsing er van besloten 1 ' 

 vervolgt Junghuhn en wijst nu op eene nieuwe methode 

 door hem uitgevonden, waarbij geen enkele wortel ver- 

 loren gaat! Het zij ons vergund te betwijfelen of niet bij 

 het losmaken van al de aarde, waarin de wortels zijn 

 doorgedrongen, met puntige houten vorken, noodwendig 

 vele wortels moeten beleed igd en vooral de fijne haarwor- 

 tels vernietigd worden, wat bij het uitgraven met eene kluit 

 enkel bij de uiteinden het geval kan zijn, terwijl in die 

 kluit vervatte wortels, alle onbeschadigd blijven. 



Die nieuwe uitvinding van Junghuhn schijnt dan ook 

 niet in het belang der te verplanten hoornen bedacht, maar 

 slechts een hulpmiddel geweest te zijn om den voorgeno- 

 men reuzenarbeid te vergemakkelijken en te bespoedigen, 

 welligt omdat Junghuhn daartegen reeds begon op te zien, 

 en er tot eiken prijs een einde aan moest gemaakt wor- 

 den. — En wat was weder het resultaat zijner zoo veel 

 belovende uitvinding? niets anders dan dat de op die wijze 

 verplante hoornen bijna alle gestorven zijn, waartoe bij al 

 die goede zorgen op papier, nog zeer veel heeft bijgedra- 

 gen, dat bij het overbrengen der van aarde ontbloote hoo- 

 rnen , hunne wortels veelal gebroken werden , want de 



