92 



het algemeen hostaal de verbindingsmassa uit kalk, mag- 

 nesia, kleiaarde met bijmènging van ijzeroxijde en man- 

 gaan ; de laatste gesteenten kenmerken zieh reeds door 

 de kleur, welke van het kalkwitte tot het roestbruine 

 verschilt. 



Langs het strand is de massa meer wit en kalkachtig 

 en het gehalte aan kwarts grooter, zoodat het verweerde 

 gesteente een los wit zand geeft. Waar daarentegen het 

 gesteente eene vlakte bedekt, bijv. kleine plateaux vormt, 

 of op de zachte hellingen der bergzijden , neemt de klei- 

 aarde toe en levert het verweerde gesteente eene zeer 

 vruchtbare , donkerbruine tuinaarde. 



Ook de dieroverblijfselen varieeren ; langs het strand 

 vertoonen zich nog meest levende soorten van Fungia, Chama, 

 Arca, Cardium , Dentalium, Tridacne, stukken van Madrepo- 

 ren en Milleporen en soms wordt het moeijelijk te bepa- 

 len wat aangespoelde schelpen, wat uitgespoelde petrefak- 

 ten zijn. 



Meer binnenwaarts tot 100 a 500 voeten hoogte, vond 

 ik op de rots van Oifetto talrijke schelpen, voornamelijk 

 bestaande uit Tridacne , Arca diluviana , Conus en Hip- 

 popus. Op de hoogte van Koinino waren zij talrijker , 

 voornamelijk een Pecten met twaalf ribben , Conus antedi- 

 luvianus , enz. ; tegenover Tabeno treft men Turritella, Tur- 

 bo en Cardium aan, het konglorneraat herinnert daardoor 

 aan de Subappenijnsche formatie. Alle deze schelpen heb- 

 ben het voorkomen van verweerd te zijn, zij zijn wit en 

 broos, doch zeer vast met het gesteente verbonden. Ook 

 vond ik eenige beenderen in het verweerde gesteente, o.a, 

 een radius van een 1 mensch, doch bij het ongeregelde der 

 begraafplaatsen zijn zij van weinig beteekenis. 



Langs de kust kan dit konglorneraat meer dan 12 palen 

 naar het N.O. vervolgd worden, tot het te Maubakkie 

 door krijtrotsen wordt vervangen , die steil uit zee oprijzen. 

 Naar de binnenlanden toe vindt men het voornamelijk op 

 de hoogte tusschen Koinino en Amabij , tot meer dan 5U0 



