1f f» 

 00 



hierbij clcn geheelen dag aanhouden en men hoorde nog altijd 

 in de verte het geluid van rollenden donder of van kanonscho- 

 ten. Van 4 3 / 4 tot 6 uur des namiddags, viel, bij een hevig on- 

 weder, uit het Zuiden , vervolgens uit het Westen en ten 

 laatstcn uit het Noorden, een met water vermengd zand. 



Tegen ] ó l j» uur des namiddags trad weder schemering in , 

 doordien in het Noord-Oosten weder eenige wit-roodachtige 

 wolken zigtbaar werden, die het licht eenigzints doorlie- 

 ten; wind was bijna niet waartenemen. In den avond en 

 nacht wisselden zand- en aschregen elkander af, terwijl het 

 om 12 uur des nachts in het Noorden weer iets helderder 

 werd en om 1 uur zich van tijd tot tijd eene enkele ster 

 vertoonde. 



Tengevolge der dikke asch- en zandlaag, die alle voor- 

 werpen bedekte, hoorde men aanhoudend zware boomtak- 

 ken en geheele hoornen onder een krakend geluid neerstor- 

 ten. De aschregen verminderde mi langzamerhand en had, 

 in den morgen van 51 December, nog slechts in zeer ge- 

 ringe mate plaats. 



Ten zeven uur des morgens, begon een matige wind uit 

 het Noord-Oosten te waaijen, waardoor de aschregen wel- 

 dra geheel ophield; slechts in het Zuiden zag men nog 

 eene grijs-roodachtige, donkere wolkenmassa. 



Dat deze verschijnselen afhankelijk zijn van eene uit- 

 barsting van den vulkaan, op het ruim 7 geographische 

 mijlen ten Zuiden van Terhate gelegen eiland Makian, konde 

 niet worden betwijfeld; sedert 1781 zoude aldaar geene 

 eruptie hebben plaats gehad. 



Door later ontvangen berigten van Makian werd dit ver- 

 moeden bevestigd, terwijl daaruit bleek, dat de bewoners 

 van dat eiland, twee dagen voor de eruptie, den berg als 

 het ware zagen bewegen, en daarbij een vreesselijk onder- 

 aardsch geraas werd gehoord, hetwelk velen noopte naar 

 de naburige eilanden te vlugten. 



Daarop barstte de berg als het ware in drieën, en wierp 

 groote massa's lava, asch en zand naar alle rig tingen uit, 



