160 



zelfde plaats was. De gouverneur, dien men hier Radja 

 noemt, niet te huis zijnde, gelukte het mij in de duister- 

 nis, het huis van Tan Blat, den plaatsbekleeder van den 

 gouverneur, te vinden. Eerst bragt men mij bij een min- 

 der hoofd , waar een troep Chinezen op den vloer zat 

 te spelen, zonder veel notitie van mij te nemen. De 

 huisbaas verklaarde echter niet geregtigd te zijn om mijn 

 geleidebrief in ontvangst te nemen , veel min om daar- 

 op te handelen, waarna ik mij naar den bevoegden per- 

 soon begaf, die gelukkig twee stoelen bezat, waarop 

 wij plaats namen, hoewel hij klaarblijkelijk liever op den 

 vloer was blijven zitten. Omdat ik daar echter geen 

 plaats nam , en het onwelvoegelijk zoude zijn geweest dat 

 ik hooger zat dan hij , was hij wel verpligt zich ook van 

 eenen stoel te bedienen. Hij las den brief, die in het Sia- 

 meesch geschreven was, zeer vlug, en verklaarde toen mij 

 van dienst te zullen zijn. Over olifanten konde ik naar 

 welgevallen beschikken, doch niet over paarden, wijl die 

 niet in de ministeriële dépêche vermeld waren. Bij mijne 

 terugkomst van Kan-Boerie, bood hij ze mij echter aan , 

 toen ik ze niet meer noodig had. Ik verzocht om vijf 

 olifanten, die hij mij beloofde over twee dagen te zul- 

 len leveren, aangezien deze dieren op verren afstand in 

 de bosschen hun voedsel zochten. Hij bood mij en mijne 

 volgelingen eten en logies aan; van het eerste maakte 

 ik geen gebruik, maar de roeijers mijner praauw deden 

 er zich zeer aan te goed. Het logies moest ik wel aan- 

 nemen, hoewel het slechts een opene loods, half in de 

 rivier gebouwd was, waar ik mij op eene harde, houten 

 zitplaats konde nedervleijen. Gelukkig had ik eene dunne 

 reismatras medegebragt, die de planken rustplaats wat ver- 

 zachtte. 



Wij maakten verder afspraak, dat ik, in afwachting van de 

 komst der olifanten, des anderen daags naar een nabijgelegen 

 bergje zoude vertrekken, om daar gedurende eenen nacht te 



