169 



reeds weder ingehaald en waren wij verpligt weder onze 

 oude plaats in te nemen. 



Tegen den middag kwamen wij aan eenen met biezen 

 begroeiden waterplas; dit was de eenige plaats in het doorge- 

 trokken bosch, tot aan Bantham-Phlouw, welke eenigzins 

 drinkbaar water opleverde, en waaraan menschen en oli- 

 fanten zich regt te goed deden. De laatste besproeijen door 

 middel van hunnen snuit er het geheele ligchaam mede, 

 zonder evenwel de koets op hunnen rug nat te maken. Er 

 werd onmiddelijk rijst gekookt en iedere kornak vulde zijn 

 bamboezen watervat, dat aan den zadel der olifanten wordt 

 opgehangen; ook ik vulde een paar flesschen daarmede, die 

 in mijne koets geborgen werden, mijn dorst was op deze 

 geheele reis onleschbaar, zoo wegens eene verkoudheid, die 

 ik reeds te Bangkok had opgedaan, als wegens de sterke 

 transpiratie op het heete en dorre terrein, dat men steeds 

 rondom zich ziet, en dat de behoefte aan drinken nop 

 schijnt te vermeerderen. Ik liet daarom tamarinde met 

 water en een weinig suiker koken, dat nu mijn dage- 

 lijkschen drank werd ; het smaakte heerlijk en met een weinig 

 brendie vermengd, stelde het zelfs een zeer aangename 

 punch daar. 



Tot mijn leedwezen vernam ik, dat wij dezen dag Kan- 

 Boerie, het doel onzer reis, niet konden bereiken, hoewel 

 men mij gezegd had, dat de reis slechts twee dagen zoude 

 duren. Reeds des avonds om 4 uren, maakte men aanstal- 

 ten om bij eenen modderpoel in het bosch te overnach- 

 ten, waartegen ik mij echter verzette; om 5 uren vonden 

 wij eenen dergelijken poel, waarvan het water pikzwart 

 was, waarom ik aanraadde verder te gaan, in de hoop 

 goed drinkbaar water te vinden , waaraan wij allen groote 

 behoefte gevoelden, hoewel de inlanders ook dit afschu- 

 welijke water, zonder nadeel voor hunne gezondheid 

 dronken. 



Wij vervolgden toen de reis, tot 7 uren des avonds, toen 

 het geheel donker werd, en men geen weg meer wist te 



