184 



Op onze reis met dé olifanten heb ik mij meermalen 

 verwonderd over onzen penghoeloe djalan , die de reis meest- 

 al te voet deed, en voor de olifanten uitging; die man 

 had geene andere kleeding dan de hiervoren bedoelde, en 

 was dus aan zijn bovenlijf en beenen geheel naakt, met 

 een kaal geschoren hoofd, waarop slechts een weinig haar 

 op het voorhoofd, en toch wandelde hij door de branden- 

 de zon, dagen achtereen, zonder dat hem dit in het min- 

 ste scheen te hinderen. De huid schijnt door de zon reeds 

 genoegzaam verhard te zijn geweest. 



Wij zagen hier en daar vele pyramiden van padiestroo, 

 opstellingen eenige voeten boven den grond, dat men be- 

 waart om het vee te voeden, in den tijd, dat alles onder 

 water loopt. In de vlakten komen schoone troepen rund- 

 vee in menigte voor, doch karbouwen schijnen hier minder 

 te zijn. 



Op den 28 ea Maart, werd het alweder ruim 7 uren, eer wij 

 afreizen konden; veel praten en weinig doen, is hier zeer in 

 de mode. De Siamezen kunnen wel werken als zij willen, 

 doch het ontbreekt hen aan behoefte en aansporing om 

 door een weinig arbeid welgesteld te worden ; zij laten 

 het werk dus liefst aan de vrouwen over. De priesters 

 geven ook een goed voorbeeld om niets te doen. De 

 Chinezen en andere vreemdelingen zijn daarentegen veel 

 ijveriger, en ik geloof wel dat deze het meeste werk ver- 

 lig ten. 



Om 1 uur des middags, kwamen wij te Rad Boerie aan, 

 waar men onze loods, die vroeger tot logies gediend had, 

 half afgebroken had; wij kwamen echter nog onder dak, 

 in een aangrenzend gebouw, dat mede half in de rivier 

 uitgebouwd was. Met al onze goederen werd het geheel 

 gevuld; onze huisbaas Tan Blat, een jongere broeder van 

 den radja , werd echter meer voorkomend en bezorgde ons 

 des avonds zelfs eene nachtlamp, een vloerkleed , een schut- 

 sel , voor de indringende winden, die mijne kaars dreig- 

 den uit te blusschen en zelfs een stoel, hetgeea an- 



