564 



vanden , noopte mij om , voor zoo verre de gelegenheid 

 zich daartoe aanbood , aanhoudend onderzoek te doen en 

 te laten doen, naar welligt in den omtrek voorkomenden 

 kalksteen, en vooral naar waterkalk of cement opleverenden 

 kalkmergel. 



Na herhaalde vruchteiooze pogingen, vond ik eindelijk 

 in een oud bouwkundig journaal eene aanteekening, nopens 

 eene in der tijd genomen proef met kalk, gebrand uit 

 in de omstreken van Willem I gevonden kalksteen. Deze 

 kalk was echter door den proefnemer afgekeurd, naar ik 

 mij wel herinner, op grond dat ze beter onder water dan 

 iu de lucht versteende en hij daarom vermeende, dat die 

 kalk voor metselwerk boven den grond onbruikbaar was. 



Daar die gevolgtrekking mij hoogst bevreemdde, en bij 

 den proefnemer onbekendheid verraadde met het feit, dat 

 waterkalk onder water wel spoediger versteent dan in 

 drooge lucht, doch in laatstgenoemde middenstof niet lang- 

 zamer of slechter dan vette kalk , besloot ik de zaak na- 

 der plaatselijk te onderzoeken en dezen kalk zoo mogelijk 

 te beproeven. De uitslag daarvan was de volgende. 



De kalksteen komt voor in de nabijheid van het koliij- 

 etablissement te Sadjen, op ± 7 palen ten Noord-Oosten 

 van Willem I, in het, met niet zeer hooge, doch onregel- 

 matige en steile heuvels bedekte terrein , gelegen tusschen 

 den groote postweg en de Toentang; het transport er van 

 is dus nog al moeijelijk en met voertuigen waarschijnlijk 

 ondoenlijk. 



Na eenige moeite en informaties, bij de aldaar gevestig- 

 de inlanders, werd (in Mei 1860) mij ééne (volgens de 

 ingewonnen berigten waren er ook nog andere) der plaat- 

 sen aangewezen, waar de kalkmergel nabij de oppervlakte 

 van het terrein te voorschijn komt en wel nagenoeg bij 

 den oorsprong in een zeer klein, tusschen heuvels inge- 

 sloten beekje. De steen was zeer zacht, donker grijs van 

 kleur, had uiterlijk geheel het aanzien van eenigzins ver- 

 droogde en daarna weder bevochtigde blaauw-grijze klei 



