35 



d. Ms. 1. : 0.0.1.0. 



d. Ms. r. : 0.1.0.0.0.1.1.0. 



d. Homo.1. : 0.1.0.0.0.0.1.2.1.0.0.1.0.1.0.0.0.1.0.0.1.1.0.1.1.0.0.0.0. 



0.1.2.1.2.3.1.0.0. 

 d.West. I. : 4.3.3.4.5.4.3.3.5.2.3.4.6.2.3.3.4.3.2.2. 

 d Gb. 1. : 0.0.3.1.1.1.2.1.2.4.1.0.1.2.0.1.2.0.3.0.1.2.3.2.1.1.4.5.4. 



1.3.4.4.2.2.2.3.3.2.3.1.3.3.1.1.2.1. 



(Het aantal getallen in iedere reeks duidt dus aan hoeveel door- 

 sneden bij ieder geval onderzocht werden). 



Het was ons natuurlijk niet te doen om deze absolute getallen, 

 maar om te weten hoeveel reuzencellen in den geheelen schorsinhoud 

 van elk geval aanwezig waren. Aangezien deze inhoud moeilijk te 

 bepalen is en in aanmerking genomen het feit, dat alle gevallen 

 ongelijke aantallen coupes opleverden, moest worden gezocht naar 

 een betrekkelijke waarde, die de verhouding van alle gevallen 

 onderling zou weergeven. 



Te dien einde werd de relatieve schorsinhoud bepaald door alle 

 doorsneden in gelijke vergrooting op dun karton over te brengen 

 door middel van een teekenprisma; hierbij werden zorgvuldig de 

 merggedeelten weggelaten. Nadat de teekeningen van al deze schors- 

 gedeelten in het papier uitgeknipt waren, werden ze, ieder geval 

 afzonderlijk, gewogen, zoodat men een schorsinhoud verkrijgt, uit- 

 gedrukt in het gewicht van de papieren coupes. 



Omdat nu deze waarden ongelijkwaardig, dus als zoodanig niet 

 met elkaar te vergelijken zijn, namen we per geval als maat aan: 

 één gram papiergewicht. Uit a. de som van de gevonden aantallen 

 reuzencellen en b. het gewicht in papier van alle schorsdoorsneden 

 kon nu voor ieder geval afzonderlijk worden bepaald, hoeveel 

 reuzencellen er per gram relatieve schorsinhoud werden aangetroffen, 

 zoodat deze eindwaarden met elkaar te vergelijken waren. 



Dit leverde het volgende resultaat : (Zie tabel p. 36) 



Nu komt het er op aan om uit deze uitkomsten te bepalen, welke 

 de variabiliteit van het aantal reuzencellen is. Bij deze bepaling 

 werden de normale gedeelten gescheiden van die, welke afkomstig 

 waren van doofstommen en we pasten nu voor beide categoriën toe 

 de methode aangegeven door Johannsen. l ) 



Laten we met de normale gevallen beginnen. 



Allereerst werd hier uit de aanwezige gegevens berekend de mid- 

 delwaarde, het centrum dus, van waaruit alle variaties moeten 

 worden gemeten. 



!) W. Johannsen, Eleraenle der exakten Erblichkeitslehre. Deutsche Aus^abe. 

 1909, Dritte Vorlesung. 



3* 



