21 



dairen aard. Hier en daar is bij Synbranchus namelijk een reeks 

 van ependymcellen te zien, gelegen tnsschen het epistriatum en het 

 septum op dezelfde plaats, waar bij Monopterns de sulcus limitans 

 diep in de hernisphaeren insnijdt. Hieruit blijkt dat de sulcus limitans 

 telencephali ook bij Synbranchus in denzeltden vorm als bij 

 Monopterns aanvankelijk aanwezig is, maar later dichtgroeit op een 

 dergelijke wijze als bij het achterste deel van het centraal kan aal 

 van het rnggemerg, waar alleen een septnm ependymale overblijft. 

 De sulcus is dan slechts door een zeer flauwe groeve aangeduid. 



Bij Cyprinus, bij welken visch Sheldon deze groeve beschreven 

 heeft, loopt de sulcus limitans geheel aan de mediane zijde der 

 hernisphaeren en slechts aan zijn caudaal einde komt hij een weinig 

 te voorschijn uit de smalle ventrikelholte, die de beide voorhersen- 

 helften scheidt; ze ligt dan aan de dorso-mediane zijde der herni- 

 sphaeren. Bij het meerendeel der Teleostei, die ik hiervoor nakeek, 

 is de groeve op dezelfde plaats als bij den karper te vinden. Bij de 

 Synbranchidae evenwel is het verloop van den sulcus limitans geheel 

 gewijzigd door de geweldige ontwikkeling van het septum. Dit 

 lichaam bedekt bij de meeste Teleostei den geheelen medianen wand 

 der hernisphaeren ventraal van den sulcus limitans. Terwijl het aan 

 de frontale zijde der voorhersenen slechts geringen omvang heeft 

 en alleen de ventrale helft van den medianen wand der voorhersen- 

 helften inneemt, breidt het zich naar achteren steeds meer in dorsale 

 richting uit en vormt ten slotte de geheele mediane zijde der 

 hernisphaeren. 



Bij Monopterns ligt het frontale einde van den sulcus limitans op 

 dezelfde plaats als bij andere Teleostei, dus ongeveer ter halver 

 hoogte van den medianen wand der hernisphaeren. Van hier loopt 

 deze groeve een weinig caudaal waarts, maar maakt dan een scherpen 

 bocht en gaat in dorso-frontale richting verder naar de bovenzijde 

 dei' voorhersenen. (Fig. 2). Hier buigt de groeve langzamerhand in 

 caudale richting om en loopt dan ongeveer evenwijdig aan de 

 mediaanlijn naar achteren. (Fig. 1). 



Dit verloop van den sulcus limitans wordt, zooals reeds gezegd 

 is, veroorzaakt door de geweldige uitbreiding van het septum. Hel 

 frontale uiteinde van dit lichaam neemt evenals bij Cyprinus de 

 ventrale helft van de mediane zijde der hernisphaeren in. Maar hei 

 grootste deel ervan heeft zich sterk in dorsale richting uitgebreid. 

 De geheele mediane zijde der hernisphaeren en een deel van den 

 dorsalen kant worden er door ingenomen. Ook strekt liet zich daar 

 nog iets naar voren uil, het strialuni bedekkend, waardoor de 

 sulcus limitans in dorso- frontale richting wordt onogeknikt. (Fig. 2). 



