93 



een serie van de geheele gehoorschors ter vergelijking. Verder 

 beschikte ik over de literatuur. 



De 2 schorsdeelen werden afzonderlijk achtereenvolgens bestudeerd. 

 Ik begon met de gehoorschors en onderzocht 



De winding (en) van Heschl en de eerste iemporaahuinding . 



In de literatuur vond ik publicaties van Hammarberg (1895), 

 Campbell (1905), Ramon y Cajal (1906), Rosenberg (1908), Brodmann 

 (1909), Droogleever Fortuyn (1911) over dit onderwerp. 



Allen zien in de winding van Heschl en de eerste temporaal- 

 winding twee verschillende velden. Brodmann bepaalt zich tot de 

 begrenzing der velden, hij geeft geen veldbeschrijving. De veld- 

 grenzen vallen volgens hem meestal niet geheel met de anatomische 

 begrenzing van de schorsdeelen samen. De windingen van Heschl 

 worden door hem in twee architektonisch verschillende velden 41 

 en 42 verdeeld. Hierin staat hij alleen. Met andere onderzoekers 

 heb ik dit niet kunnen bevestigen. Als algemeen kenmerk van de 

 temporaalkwab geeft hij een relatief sterke ontwikkeling van de 

 IV e , V e en VI e laag, op. 



Campbell licht zijn nauwgezette beschrijvingen met duidelijke 

 teekeningen toe. 



Droogleever Fortuyn gaat geheel met Campbell mee. Het veld 

 (41 -|- 42) — volgens Brodmann's nomenclatuur zal ik het zoo aan 

 blijven duiden — dat de Heschl- windingen beslaat, noemen ze 

 gekarakteriseerd door het voorkomen van groote cellen in de III e 

 laag, de lamina pyramidalis. Deze cellen, die behalve in grootte ook 

 in hun vorm van de pyramide-cel verschillen, zijn direct te herken- 

 nen als van een apart type. Campbell en Droogleever Fortuyn 

 hebben daarom gemeend ze het best met den naam reuzencellen aan 

 te duiden in tegenstelling met Marinesco and Goldstein (1910) die 

 deze cellen zeer verwarrend en weinig karakteristiek „groote pyra- 

 midecellen" noemen. 



Ook in de eerste temporaalwinding — nagenoeg Brodmann 's 

 veld 22 — komen deze reuzencellen voor, maar in zooveel kleiner 

 aantal, dat een onderscheiding van deze 2 velden alleen hierop reeds 

 licht mogelijk is volgens Campbell. Behalve door het aantal reuzen- 

 cellen is veld 22 echter door den veel grooteren rijkdom aan groote 

 pyramidecellen in de lam. pyramidalis van veld (41 -f-42) te onder- 

 scheiden. 



Cajal en Rosenberg komen bij hun bestudeering van deze velden 

 tot beschrijvingen van de verschillende celvormen in elke schorslaag 



